<<< หมายอาญา

::: หมายอาญา มี 5 อย่าง หมายจับ หมายค้น หมายขัง หมายจำคุก หมายปล่อย , ไม่รวม หมายเรียก
เพราะอย่างแรก ต้องออกโดยศาล หรือไม่

หมายอาญา 5 อย่าง (ไม่รวมหมายเรียก)

หมายจับ
หมายค้น
หมายขัง
หมายจำคุก
หมายปล่อย

หลักการออกหมาย

ทั้ง 5 อย่างนี้ “ต้องออกโดยศาล” เป็นหลัก
เพราะเป็นการจำกัดสิทธิ เสรีภาพของบุคคล เช่น การจับกุม ค้นบ้าน คุมขัง หรือจำคุก ต้องได้รับการอนุญาตจากศาล
การออกหมายเรียก ต่างออกไป เพราะเป็นอำนาจของพนักงานสอบสวน (ตำรวจ/อัยการ) ที่สามารถออกหมายเรียกเองได้ ไม่จำเป็นต้องผ่านศาลก่อน

เหตุผล

การ ออกหมายเรียก ยังไม่ใช่การลิดรอนสิทธิเสรีภาพโดยตรง เพียงเชิญชวนหรือบังคับให้บุคคลมาตามนัด
ส่วนการ ออกหมายจับ ค้น ขัง จำคุก ปล่อย เป็นการกระทบสิทธิขั้นพื้นฐาน เช่น เสรีภาพในร่างกายและเคหสถาน จึงต้องได้รับการตรวจสอบและอนุญาตจากศาล

📌 1. Arrest Warrant (หมายจับ)

Thailand: Issued only by the court, based on probable evidence that a person committed a crime.
USA: Also issued only by a judge or magistrate ผพพษ, based on probable cause supported by sworn-สาบาน affidavit.-หนังสือรับรอง Same principle: no arrest warrant without judicial oversight.

📌 2. Search Warrant (หมายค้น)

Thailand: Issued by the court; exceptions exist (e.g., hot pursuit ไล่ตาม , consent).
USA: Issued by a judge, requiring probable cause that evidence of crime will be found. Exceptions also exist (e.g., exigent -เร่งด่วน circumstances, consent, plain view).

📌 3. Detention Warrant (หมายขัง)

Thailand: Court issues detention/remand orders, usually for investigation before trial. Police can detain only short periods (48 hrs.) before needing court approval.
USA: Similar system — after arrest, the suspect must be brought promptly before a magistrate. Continued detention requires a detention order or bail decision.

📌 4. Imprisonment Warrant (หมายจำคุก)

Thailand: Court issues this after conviction and sentencing. It orders prison authorities to receive and confine the convicted person.
USA: Equivalent: a commitment order from the court after sentencing. Prison officials cannot hold someone without such a warrant/order.

📌 5. Release Warrant (หมายปล่อย)

Thailand: Court issues a release order/warrant when detention is no longer lawful (e.g., bail granted, acquittal, sentence served).
USA: Same — release orders come from the court, e.g., release on recognizance, bail, or after serving sentence. The jail/prison must comply with the judge’s written order.

📌 Difference: Summons vs. Warrant

Thailand: “หมายเรียก” (summons) can be issued directly by the police (investigators).
USA: A criminal summons (ordering the defendant to appear in court) must also be issued by a magistrate or judge, not just police. Police can only “request” presence but not issue binding summons.

✅ Summary:

Both Thailand and the U.S. require judicial authority (judge/court) for all major warrants (arrest, search, detention, imprisonment, release).
Thailand gives police power to issue a summons (หมายเรียก) → U.S. requires judicial summons.
The underlying principle in both countries = protect constitutional rights (due process, liberty, privacy) by requiring court oversight before restricting freedom.

📌 1. 逮捕令 (หมายจับ / Arrest Warrant)

泰国：必须由法院签发，需有充分证据证明某人涉嫌犯罪。
美国：同样必须由法官或地方法官签发，依据 可能理由 (probable cause) 和宣誓书。原则相同：没有司法批准，不得逮捕。

📌 2. 搜查令 (หมายค้น / Search Warrant)

泰国：由法院签发；但有例外情况（如紧急追捕、当事人同意）。
美国：由法官签发，必须有 可能理由 证明犯罪证据会在特定地点被找到。也有例外（紧急情况、当事人同意、明显可见）。

📌 3. 羁押令 (หมายขัง / Detention Warrant)

泰国：法院可签发继续羁押/还押令。警方只能先行拘留 48小时，之后必须申请法院批准。
美国：类似制度——逮捕后，嫌疑人必须尽快带到地方法官面前。继续羁押须经 法院羁押决定 或保释裁定。

📌 4. 监禁令 (หมายจำคุก / Imprisonment Warrant)

监禁 (jiān jìn) = imprisonment/detention
令 (lìng) = order/warrant

泰国：判决生效后，由法院签发监禁令，交给监狱执行。

美国：相同，法院在判刑后签发 监禁执行令 (commitment order)。没有法院文件，监狱不得关押。

📌 5. 释放令 (หมายปล่อย / Release Warrant)

泰国：法院在羁押不合法、批准保释、判无罪或刑满时，签发释放令。
美国：同样，法院出具 释放令（例如保释、具结释放、刑满释放）。监狱必须执行法官的书面命令。

📌 特别区别：传票 (Summons / หมายเรียก)

泰国：传票可以由警察（侦查官）直接签发。

泰国 (Tài guó) = Thailand
传票 (chuán piào) = summons/subpoena
可以 (kě yǐ) = can/may
由 (yóu) = by/from
警察 (jǐng chá) = police
侦查官 (zhēn chá guān) = investigating officer/detective
直接 (zhí jiē) = directly
签发 (qiān fā) = issue/sign

美国：刑事传票必须由法官或地方法官签发，

美国 (Měi guó) = United States
刑事 (xíng shì) = criminal
传票 (chuán piào) = summons/subpoena
必须 (bì xū) = must
由 (yóu) = by/from
法官 (fǎ guān) = judge
或 (huò) = or
地方 (dì fāng) = local
法官 (fǎ guān) = judge/magistrate
签发 (qiān fā) = issue/sign

警察不能单独签发具有强制效力的传票。

✅ 总结：

泰国与美国都要求 司法机关 (法院/法官) 批准才能限制公民自由（逮捕、搜查、羁押、监禁、释放）。
泰国警察有权签发传票（หมายเรียก）；而美国必须由法院签发传票。
两国共同原则：保护宪法权利（正当程序、自由、隐私），必须通过法院监督。

📌 1. 逮捕令状 (หมายจับ / Arrest Warrant)

タイ：逮捕には必ず裁判所の逮捕令状が必要。ただし現行犯逮捕は例外。
日本：逮捕にも原則として裁判官の逮捕状が必要（刑事訴訟法第199条）。現行犯逮捕は例外として警察官も可能。

📌 2. 捜索令状 (หมายค้น / Search Warrant)

タイ：住居・場所を捜索するには裁判所の令状が必要。緊急の場合や同意があれば例外。
日本：裁判官が発する「捜索差押令状」が必要（刑訴法第218条）。緊急・同意・現認等は例外。

📌 3. 勾留令状 (หมายขัง / Detention Warrant)

タイ：警察は最長48時間まで身柄拘束できるが、その後は裁判所の勾留令状が必要。
日本：逮捕後48時間以内に送致、24時間以内に検察官が裁判官に勾留請求。裁判官が認めれば最長10日＋延長10日。

📌 4. 刑の執行令状 (หมายจำคุก / Imprisonment Warrant)

タイ：有罪判決確定後、裁判所が刑務所への収監令状を出す。
日本：同じく判決確定後、裁判所が「収監執行令状」を発し、刑務所が受刑者を収容。

📌 5. 釈放令状 (หมายปล่อย / Release Warrant)

タイ：勾留の理由消滅、保釈許可、無罪判決、刑期満了等で裁判所が釈放令を発する。
日本：勾留満期、保釈決定、無罪判決、刑期満了などで裁判所が釈放決定・命令を行う。

📌 特別な違い：召喚状 (หมายเรียก / Summons)

タイ：警察（捜査官）が直接「召喚状」を発することができる。

日本：被疑者・証人の呼出しは裁判所や検察官の権限

日本 (Nihon/Nippon) = Japan
被疑者 (higisha) = suspect
証人 (shōnin) = witness
の (no) = possessive particle
呼出し (yobidashi) = summoning/calling
は (wa) = topic particle
裁判所 (saibansho) = court
や (ya) = and/or
検察官 (kensatsu-kan) = prosecutor
の (no) = possessive particle
権限 (kengen) = authority/jurisdiction

。警察単独で強制力ある召喚状を出すことはできない。

警察 (keisatsu) = police
単独で (tandoku de) = alone/independently/by themselves
強制力 (kyōseiryoku) = coercive power/binding force
ある (aru) = having/with
召喚状 (shōkanjo) = summons/subpoena
を (wo) = object particle
出す (dasu) = issue/put out
こと (koto) = thing/act (nominalizer)
は (wa) = topic particle
できない (dekinai) = cannot/unable to

✅ まとめ

タイと日本はいずれも「逮捕・捜索・勾留・収監・釈放」については 裁判所（裁判官）による令状主義 を採用している。
違いは「召喚状」：
　- タイ：警察が独自に発行可能。
　- 日本：警察は裁判所・検察官の指揮下でしか発行できない。
両国共通の原則は 人身の自由を裁判所のコントロール下に置くこと。

📌 1. Lệnh bắt (หมายจับ / Arrest Warrant)

Thái Lan: Muốn bắt người phải có lệnh của Tòa án (trừ trường hợp phạm tội quả tang).

Việt Nam: Cũng vậy, việc bắt người về cơ bản phải có Lệnh bắt do Tòa án hoặc Viện kiểm sát phê chuẩn. Trường hợp phạm tội quả tang hoặc khẩn cấp thì cơ quan điều tra có thể bắt trước, nhưng phải báo và xin phê chuẩn ngay.

📌 2. Lệnh khám xét (หมายค้น / Search Warrant)

Thái Lan: Muốn khám xét nơi ở hoặc địa điểm phải có lệnh khám xét của Tòa án, trừ khi có tình huống khẩn cấp hoặc được sự đồng ý của chủ sở hữu.

Việt Nam: Nguyên tắc giống nhau – việc khám xét phải có Lệnh khám xét do Viện kiểm sát phê chuẩn (hoặc do Tòa án ký trong một số trường hợp). Ngoại lệ: khẩn cấp, truy bắt nóng, hoặc có sự đồng ý của người liên quan.

📌 3. Lệnh tạm giam (หมายขัง / Detention Warrant)

Thái Lan: Cảnh sát chỉ được giữ người tối đa 48 giờ, sau đó phải xin Tòa án ban hành lệnh tạm giam.

Việt Nam: Sau khi bắt, cơ quan điều tra chỉ được tạm giữ trong 3 ngày (có thể gia hạn đến 9 ngày). Muốn tạm giam dài hạn phải có quyết định của Tòa án, trên cơ sở đề nghị của Viện kiểm sát.

📌 4. Lệnh thi hành án phạt tù (หมายจำคุก / Imprisonment Warrant)

Thái Lan: Sau khi có bản án có hiệu lực, Tòa án sẽ ra lệnh giam giữ, chuyển người bị kết án vào trại giam.

Việt Nam: Tương tự, sau khi bản án có hiệu lực, Tòa án sẽ ban hành Quyết định thi hành án phạt tù để cơ quan thi hành án hình sự thực hiện.

📌 5. Lệnh trả tự do (หมายปล่อย / Release Warrant)

Thái Lan: Tòa án ra lệnh trả tự do khi hết thời hạn tạm giam, có quyết định cho bảo lãnh, tuyên vô tội, hoặc chấp hành xong án phạt.

Việt Nam: Cũng vậy, khi có quyết định đình chỉ, miễn trách nhiệm hình sự, hết thời hạn giam, được bảo lãnh hoặc chấp hành xong án phạt, Tòa án/cơ quan thi hành án sẽ ban hành Quyết định trả tự do.

📌 Khác biệt đặc biệt: Giấy triệu tập (หมายเรียก / Summons)

Khác biệt = difference/distinction
đặc biệt = special/particular
Giấy = paper/document
triệu tập = summons/convocation

Thái Lan: Cảnh sát (điều tra viên) có quyền trực tiếp phát hành giấy triệu tập.

Việt Nam: Giấy triệu tập bị can, bị cáo, người làm chứng, người có quyền lợi nghĩa vụ liên quan… phải do Cơ quan điều tra, Viện kiểm sát hoặc Tòa án ban hành. Công an cấp cơ sở không thể tự ý phát hành giấy triệu tập có giá trị pháp lý như ở Thái.

✅ Tóm lại:

Cả Thái Lan và Việt Nam đều áp dụng nguyên tắc mọi hành vi xâm phạm tự do cá nhân (bắt, khám xét, giam giữ, thi hành án, thả tự do) đều phải có sự kiểm soát của Tòa án hoặc Viện kiểm sát.

Điểm khác biệt chính: Thái Lan cho phép cảnh sát tự phát hành giấy triệu tập, trong khi Việt Nam quy định chặt hơn – phải do CQĐT, VKS hoặc Tòa án.

📌 1. गिरफ़्तारी वारंट (หมายจับ / Arrest Warrant)

गिरफ़्तारी (giraftārī) = arrest
वारंट (vāraṇṭ) = warrant

थाईलैंड: किसी व्यक्ति को गिरफ़्तार करने के लिए सामान्यतः

थाईलैंड (Thāīlaiṇḍ) = Thailand
किसी (kisī) = any/some
व्यक्ति (vyakti) = person
को (ko) = to/object marker
गिरफ़्तार (giraftār) = arrest
करने (karne) = to do/for doing
के लिए (ke lie) = for/in order to
सामान्यतः (sāmānyataḥ) = generally/usually

न्यायालय से वारंट आवश्यक है (केवल रंगे हाथ पकड़े जाने पर अपवाद)।

न्यायालय (nyāyālaya) = court
से (se) = from
वारंट (vāraṇṭ) = warrant
आवश्यक (āvaśyak) = necessary/required
है (hai) = is
केवल (keval) = only
रंगे हाथ (raṅge hāth) = red-handed/in the act
पकड़े जाने (pakaṛe jāne) = being caught
पर (par) = on/in case of
अपवाद (apavād) = exception

भारत: वही सिद्धांत। गिरफ़्तारी के लिए सामान्यतः न्यायालय द्वारा जारी वारंट चाहिए (दंड प्रक्रिया संहिता CrPC धारा 70-73)। हालाँकि, पुलिस रंगे हाथ पकड़े गए अपराधी को बिना वारंट गिरफ़्तार कर सकती है।

📌 2. तलाशी वारंट (หมายค้น / Search Warrant)

थाईलैंड: किसी के घर या स्थान की तलाशी के लिए न्यायालय का वारंट अनिवार्य है, अपवाद केवल आपात स्थिति या स्वीकृति पर।
भारत: इसी तरह, तलाशी सामान्यतः न्यायालय/मजिस्ट्रेट के तलाशी वारंट पर की जाती है (CrPC धारा 93-98)। अपवाद: आपात स्थिति, रंगे हाथ, या सहमति।

📌 3. न्यायिक हिरासत/रिमांड वारंट (หมายขัง / Detention Warrant)

थाईलैंड: पुलिस केवल 48 घंटे तक ही व्यक्ति को हिरासत में रख सकती है। इसके बाद न्यायालय से रिमांड वारंट लेना अनिवार्य है।
भारत: समान रूप से, गिरफ़्तारी के बाद 24 घंटे के भीतर मजिस्ट्रेट के सामने पेश करना आवश्यक है (CrPC धारा 57, 167)। मजिस्ट्रेट अनुमति दे तो ही न्यायिक हिरासत या पुलिस रिमांड बढ़ाई जा सकती है (अधिकतम 15 दिन, फिर न्यायिक हिरासत)।

📌 4. कारावास वारंट (หมายจำคุก / Imprisonment Warrant)

थाईलैंड: दोष सिद्ध होने और सज़ा तय होने के बाद न्यायालय द्वारा जारी आदेश से दोषी को जेल भेजा जाता है।
भारत: बिल्कुल वैसा ही। सज़ा सुनाए जाने के बाद अदालत कारावास वारंट (Warrant of Commitment) जारी करती है और जेल प्रशासन दोषी को स्वीकार करता है (CrPC धारा 418-419)।

📌 5. रिहाई आदेश (หมายปล่อย / Release Warrant)

थाईलैंड: जब हिरासत अवैध हो जाए, ज़मानत मिल जाए, बरी हो जाए या सज़ा पूरी हो जाए, तो अदालत रिहाई वारंट जारी करती है।
भारत: वही व्यवस्था। जेल से रिहाई के लिए अदालत का आदेश या ज़मानत आदेश आवश्यक है। सज़ा पूरी होने पर भी अदालत/जेल अधीक्षक के पास लिखित रिहाई आदेश होना चाहिए।

📌 विशेष अंतर: समन (หมายเรียก / Summons)

थाईलैंड: पुलिस अधिकारी (जाँच अधिकारी) सीधे समन जारी कर सकता है।
भारत: समन (Summons) केवल अदालत (मजिस्ट्रेट/सेशन जज) द्वारा जारी किया जा सकता है (CrPC धारा 61-69)। पुलिस केवल समन की तामील (service) कर सकती है, लेकिन स्वयं जारी नहीं कर सकती।

✅ सारांश

थाईलैंड और भारत दोनों देशों में गिरफ़्तारी, तलाशी, हिरासत, कारावास, रिहाई जैसे अधिकारों पर न्यायालय/मजिस्ट्रेट का नियंत्रण है।
मुख्य अंतर:
- थाईलैंड → पुलिस को समन जारी करने का अधिकार है।
- भारत → केवल अदालत समन जारी कर सकती है, पुलिस नहीं।
दोनों देशों का साझा सिद्धांत है: नागरिक की स्वतंत्रता पर अंकुश केवल न्यायालय की निगरानी में ही लगाया जा सकता है।