english

Although the court is an organization that functions in adjudicating disputes, in cases deemed appropriate, the constitution may grant the court additional specific powers that cannot be avoided. For example, the Constitution of the Kingdom of Thailand (2017) stipulates that the court has the power and duty to select individuals to hold positions in various state organizations, or has the power to recommend amendments to certain constitutional laws. Such court functions are not considered “judicial power” but rather the exercise of “administrative power” under the Constitution.

The court is an organization with initiative power in adjudicating disputes. For various state organizations, the law may prescribe either active or passive power as deemed appropriate.

Active power refers to the power that law allows state organizations to exercise their authority without requiring a petition, such as the power of members of parliament to propose legislation. Passive power refers to the power that law requires state organizations to exercise only when there is a petition or recommendation beforehand, such as the power of administrative officials to issue permits only when applicants submit prior requests.
Regarding the judiciary or courts as state organizations with passive power, the law stipulates that courts can exercise their power to consider and adjudicate cases only when there is a dispute between parties and someone brings the case to court for consideration. This follows the legal principle of “no plaintiff, no case.” The result of being an organization with passive power means that even though disputes may arise in society, if no one brings that dispute to court for consideration, the court cannot initiate consideration of the matter itself.
However, in some cases where the law has special reasons, the law may not allow any person or organization to choose whether to bring a case to court or not. Instead, it will require that person or organization to bring the case to court if factual circumstances as prescribed by law occur. For example, cases concerning the constitutional review of draft organic laws, since this mechanism is important in ensuring compliance with the constitution. Some versions of the Thai constitution therefore mandated that the House of Representatives must submit all draft organic laws to the Constitutional Court for constitutional review after the House approves them.
Nevertheless, whether bringing cases to court is an optional or mandatory system, in exercising power to adjudicate various disputes, the court can only do so when someone brings a case for consideration.
[Note: The footnotes reference specific sections of the 2017 Thai Constitution regarding the selection of personnel (Article 200), Constitutional Court recommendations (Article 131), and other constitutional provisions (Article 141)]

chinese

虽然法院是一个审理纠纷的机构，但在认为适当的情况下，

虽然 (suīrán) – Although
法院 (fǎyuàn) – Court
审理 (shěnlǐ) – To hear (a case) / To adjudicate
纠纷 (jiūfēn) – Dispute
机构 (jīgòu) – Institution / Organization
但 (dàn) – But
在 (zài) – In / Under
认为 (rènwéi) – To consider / To deem
适当 (shìdàng) – Appropriate
的 (de) – (Possessive or modifying particle)
情况 (qíngkuàng) – Situation / Circumstance

宪法可以赋予法院某些不可避免的特定权力。例如，泰国宪法（2017年）

规定法院有权选任各国家机构的人员，或有权建议修改某些宪法性法律。这些法院职能不被视为”司法权”，而是根据宪法行使的”行政权”。

法院是一个在审理纠纷方面具有主动权的机构。对于各个国家机构，法律可以规定主动权（active）或被动权（passive），视情况而定。

主动权是指法律允许国家机构无需申请即可行使的权力，例如国会议员提出立法的权力。被动权是指法律规定国家机构只有在有人事先提出申请或建议的情况下才能行使的权力，例如行政官员只有在申请人事先提出申请的情况下才能发放许可证。
关于司法机关或法院作为具有被动权的国家机构，法律规定法院只有在当事人之间存在纠纷且有人将案件提交法院审理时才能行使其审理和判决的权力。这遵循”无原告则无案件”的法律原则。作为一个具有被动权的机构的结果意味着，即使社会中出现纠纷，如果没有人将该纠纷提交法院审理，法院也不能主动审理该事项。
然而，在法律有特殊理由的某些情况下，法律可能不允许任何个人或机构选择是否将案件提交法院。相反，如果出现法律规定的事实情况，它将要求该个人或机构必须将案件提交法院。例如，关于宪法性法律草案合宪性审查的案件，因为这个机制对确保符合宪法很重要。因此，某些版本的泰国宪法规定，众议院必须在批准所有宪法性法律草案后将其提交宪法法院进行合宪性审查。
无论如何，无论将案件提交法院是一个选择性还是强制性的制度，在行使审理各种纠纷的权力时，法院只有在有人提交案件审理时才能这样做。
【注：脚注引用了2017年泰国宪法关于人员选任（第200条）、宪法法院建议（第131条）和其他宪法条款（第141条）的具体内容】

khmer

ទោះបីជាតុលាការជាស្ថាប័នដែលមានមុខងារក្នុងការកាត់ក្តីវិវាទក៏ដោយ ក្នុងករណីដែលគេយល់ថាសមស្រប រដ្ឋធម្មនុញ្ញអាចផ្តល់អំណាចជាក់លាក់បន្ថែមដល់តុលាការដែលមិនអាចជៀសវាងបាន។ ឧទាហរណ៍ រដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃព្រះរាជាណាចក្រថៃ (២០១៧) បានចែងថាតុលាការមានអំណាចនិងភារកិច្ចក្នុងការជ្រើសរើសបុគ្គលឱ្យកាន់តំណែងនៅក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋផ្សេងៗ ឬមានអំណាចណែនាំការកែប្រែច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញមួយចំនួន។ មុខងារតុលាការបែបនេះមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជា “អំណាចតុលាការ” ទេ ប៉ុន្តែជាការអនុវត្ត “អំណាចរដ្ឋបាល” ក្រោមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។
២. តុលាការជាស្ថាប័នដែលមានអំណាចផ្តួចផ្តើមក្នុងការកាត់ក្តីវិវាទ។ សម្រាប់ស្ថាប័នរដ្ឋផ្សេងៗ ច្បាប់អាចកំណត់ឱ្យមានអំណាចសកម្ម (active) ឬអំណាចអកម្ម (passive) តាមការសមស្រប។
អំណាចសកម្ម សំដៅដល់អំណាចដែលច្បាប់អនុញ្ញាតឱ្យស្ថាប័នរដ្ឋអាចអនុវត្តសិទ្ធិអំណាចរបស់ខ្លួនដោយមិនចាំបាច់មានការស្នើសុំ ដូចជាអំណាចរបស់សមាជិកសភាក្នុងការស្នើច្បាប់។ អំណាចអកម្ម សំដៅដល់អំណាចដែលច្បាប់តម្រូវឱ្យស្ថាប័នរដ្ឋអនុវត្តបានលុះត្រាតែមានការស្នើសុំ ឬអនុសាសន៍ជាមុន ដូចជាអំណាចរបស់មន្ត្រីរដ្ឋបាលក្នុងការចេញលិខិតអនុញ្ញាតបានលុះត្រាតែមានការស្នើសុំជាមុនពីអ្នកដាក់ពាក្យសុំ។
ចំពោះអង្គតុលាការឬតុលាការជាស្ថាប័នរដ្ឋដែលមានអំណាចអកម្ម ច្បាប់បានចែងថាតុលាការអាចអនុវត្តអំណាចពិចារណានិងកាត់ក្តីរឿងក្តីបានលុះត្រាតែមានវិវាទរវាងភាគី និងមានអ្នកនាំរឿងក្តីមកឱ្យតុលាការពិចារណា។ នេះស្របតាមគោលការណ៍ច្បាប់ដែលថា “គ្មានដើមបណ្តឹង គ្មានរឿងក្តី”។ លទ្ធផលនៃការជាស្ថាប័នដែលមានអំណាចអកម្ម មានន័យថា ទោះបីជាមានវិវាទកើតឡើងក្នុងសង្គមក៏ដោយ ប្រសិនបើគ្មានអ្នកនាំវិវាទនោះមកឱ្យតុលាការពិចារណាទេ តុលាការមិនអាចផ្តួចផ្តើមពិចារណារឿងនោះដោយខ្លួនឯងបានឡើយ។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងករណីដែលច្បាប់មានហេតុផលពិសេសមួយចំនួន ច្បាប់អាចមិនអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលឬស្ថាប័នណាមួយជ្រើសរើសថាត្រូវនាំរឿងមកតុលាការឬអត់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើមានកាលៈទេសៈជាក់ស្តែងដូចដែលច្បាប់បានចែង វានឹងតម្រូវឱ្យបុគ្គលឬស្ថាប័ននោះត្រូវតែនាំរឿងមកតុលាការ។ ឧទាហរណ៍ រឿងក្តីទាក់ទងនឹងការពិនិត្យភាពស្របរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃសេចក្តីព្រាងច្បាប់ប្រភេទរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដោយសារយន្តការនេះសំខាន់ក្នុងការធានាការអនុវត្តតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។ ដូច្នេះ រដ្ឋធម្មនុញ្ញថៃមួយចំនួនបានតម្រូវឱ្យរដ្ឋសភាត្រូវតែដាក់សេចក្តីព្រាងច្បាប់ប្រភេទរដ្ឋធម្មនុញ្ញទាំងអស់ទៅតុលាការរដ្ឋធម្មនុញ្ញដើម្បីពិនិត្យភាពស្របរដ្ឋធម្មនុញ្ញ បន្ទាប់ពីរដ្ឋសភាអនុម័តរួច។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនថាការនាំរឿងមកតុលាការជាប្រព័ន្ធជម្រើសឬប្រព័ន្ធចាំបាច់នោះទេ ក្នុងការអនុវត្តអំណាចកាត់ក្តីវិវាទផ្សេងៗ តុលាការអាចធ្វើបានលុះត្រាតែមានអ្នកនាំរឿងមកឱ្យពិចារណាប៉ុណ្ណោះ។
[កំណត់សម្គាល់៖ កំណត់ជើងទំព័រយោងទៅមាត្រាជាក់លាក់នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញថៃឆ្នាំ២០១៧ ទាក់ទងនឹងការជ្រើសរើសបុគ្គលិក (មាត្រា២០០) អនុសាសន៍របស់តុលាការរដ្ឋធម្មនុញ្ញ (មាត្រា១៣១) និងបទប្បញ្ញត្តិរដ្ឋធម្មនុញ្ញផ្សេងទៀត (មាត្រា១៤១)]

burmese

တရားရုံးသည် အငြင်းပွားမှုများကို စီရင်ဆုံးဖြတ်သည့် အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော်လည်း၊

တရားရုံးသည် (taya yone dɛ) – Court
အငြင်းပွားမှုများကို (a-ngyin-pwarr-mhu myarr ko) – Disputes
စီရင်ဆုံးဖြတ်သည့် (si-yin sone-phyat dɛ) – That adjudicates / Decides
အဖွဲ့အစည်း (a-pwe a-si) – Organization / Institution
ဖြစ်သော်လည်း၊ (pyit-thaw-le) – Although

သင့်လျော်သည်ဟု ယူဆသောကိစ္စရပ်များတွင် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေသည်

သင့်လျော်သည် (thint-lyaw dɛ) – Appropriate / Suitable
ဟု (hu) – That / (Quotation marker)
ယူဆသော (yu-tha dɔ) – Deemed / Considered
ကိစ္စရပ်များတွင် (keit-sa-yat myarr twain) – In cases / In situations
ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ (pwe-si-bone a-chay-gan u-ba-de) – Constitution
သည် (dɛ) – (Subject marker)

တရားရုံးအား ရှောင်လွှဲ၍မရသော အထူးအာဏာအချို့ကို အပ်နှင်းနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ (၂၀၁၇) တွင် တရားရုံးအား နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးရှိ ရာထူးနေရာများအတွက် ပုဂ္ဂိုလ်များရွေးချယ်ခန့်အပ်ပိုင်ခွင့်နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာ ဥပဒေအချို့ကို ပြင်ဆင်ရန် အကြံပြုပိုင်ခွင့်တို့ကို ပေးအပ်ထားသည်။ ဤကဲ့သို့သော တရားရုံး၏လုပ်ငန်းဆောင်တာများသည် “တရားစီရင်ရေးအာဏာ” မဟုတ်ဘဲ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ “အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ” ကျင့်သုံးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
၂. တရားရုံးသည် အငြင်းပွားမှုများကို စီရင်ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ဦးဆောင်အာဏာရှိသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးအတွက် ဥပဒေက တက်ကြွအာဏာ (active) သို့မဟုတ် နောက်လိုက်အာဏာ (passive) ကို သင့်လျော်သလို သတ်မှတ်ပေးနိုင်သည်။
တက်ကြွအာဏာဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းများအား လျှောက်ထားမှုမရှိဘဲ ၎င်းတို့၏အာဏာကို ကျင့်သုံးခွင့်ပြုသော အာဏာဖြစ်သည်။ ဥပမာ လွှတ်တော်အမတ်များ၏ ဥပဒေပြုအာဏာကဲ့သို့သော အာဏာမျိုးဖြစ်သည်။ နောက်လိုက်အာဏာဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းများအနေဖြင့် ကြိုတင်လျှောက်ထားမှု သို့မဟုတ် အကြံပြုချက် ရှိမှသာ ကျင့်သုံးနိုင်သော အာဏာဖြစ်သည်။ ဥပမာ အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများအနေဖြင့် လျှောက်ထားသူများထံမှ ကြိုတင်လျှောက်ထားမှုရှိမှသာ လိုင်စင်ထုတ်ပေးခွင့်ရှိခြင်းကဲ့သို့သော အာဏာမျိုးဖြစ်သည်။
နောက်လိုက်အာဏာရှိသော နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့ သို့မဟုတ် တရားရုံးနှင့်ပတ်သက်၍ ဥပဒေက အမှုသည်များအကြား အငြင်းပွားမှုရှိပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက အမှုကို တရားရုံးသို့ တင်သွင်းလာမှသာ တရားရုံးအနေဖြင့် အမှုကို စဉ်းစားဆုံးဖြတ်နိုင်သည်ဟု ပြဌာန်းထားသည်။ ဤသည်မှာ “တရားလို မရှိလျှင် အမှုမရှိ” ဟူသော ဥပဒေသဘောတရားနှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ နောက်လိုက်အာဏာရှိသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ခြင်း၏ ရလဒ်အနေဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း အငြင်းပွားမှုများ ပေါ်ပေါက်နေသော်လည်း ထိုအငြင်းပွားမှုကို တရားရုံးသို့ တင်သွင်းလာသူမရှိပါက တရားရုံးအနေဖြင့် ထိုကိစ္စကို မိမိဘာသာ စတင်စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိပါ။
သို့သော် ဥပဒေက အထူးအကြောင်းပြချက်ရှိသော အချို့သောကိစ္စရပ်များတွင် မည်သည့်ပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းကိုမျှ အမှုကို တရားရုံးသို့ တင်သွင်းမည်၊ မတင်သွင်းမည်ကို ရွေးချယ်ခွင့်မပေးဘဲ ဥပဒေပြဌာန်းချက်အရ အကြောင်းခြင်းရာများ ပေါ်ပေါက်လာပါက ထိုပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းသည် အမှုကို တရားရုံးသို့ တင်သွင်းရမည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဥပမာ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာ ဥပဒေမူကြမ်းများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့် ညီညွတ်မှုကို စိစစ်ခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်းသော အမှုများသည် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့်အညီ လိုက်နာဆောင်ရွက်စေရေးအတွက် အရေးကြီးသော ယန္တရားဖြစ်သောကြောင့် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအချို့တွင် အမျိုးသားလွှတ်တော်သည် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာ ဥပဒေမူကြမ်းအားလုံးကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့် ညီညွတ်မှု ရှိ မရှိ စိစစ်ရန်အတွက် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေခုံရုံးသို့ မဖြစ်မနေ တင်သွင်းရမည်ဟု ပြဌာန်းထားသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တရားရုံးသို့ အမှုတင်သွင်းခြင်းသည် ရွေးချယ်မှုစနစ် သို့မဟုတ် မဖြစ်မနေလုပ်ရမည့်စနစ် ဖြစ်စေကာမူ အငြင်းပွားမှုအမျိုးမျိုးကို စီရင်ဆုံးဖြတ်ရာ၌ တရားရုံးသည် တစ်စုံတစ်ဦးက အမှုကို စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပေးရန် တင်သွင်းလာမှသာ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။
[မှတ်ချက်- အောက်ခြေမှတ်စုများသည် ထိုင်းနိုင်ငံ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ (၂၀၁၇) ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရွေးချယ်ခြင်း (ပုဒ်မ ၂၀၀)၊ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ အကြံပြုချက်များ (ပုဒ်မ ၁၃၁) နှင့် အခြားဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာ ပြဌာန်းချက်များ (ပုဒ်မ ၁၄၁) တို့ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။]

vietnamese

Mặc dù tòa án là cơ quan có chức năng xét xử các tranh chấp,

Mặc dù (mặc dù) – Although
tòa án (tòa án) – Court
là (là) – Is
cơ quan (cơ quan) – Agency / Institution
có (có) – Has
chức năng (chức năng) – Function
xét xử (xét xử) – To adjudicate / To try
các (các) – (Plural marker)
tranh chấp (tranh chấp) – Disputes

nhưng trong những trường hợp được cho là thích hợp,

nhưng – But
trong – In
những – (Plural marker)
trường hợp – Cases / Situations
được – (Passive marker)
cho – Considered / Deemed
là – To be
thích hợp – Appropriate / Suitable

Hiến pháp có thể trao cho tòa án những quyền hạn đặc biệt không thể tránh khỏi. Ví dụ,

Hiến pháp – Constitution
có thể – Can / May
trao – Grant / Give
cho – To
tòa án – Court
những – (Plural marker)
quyền hạn – Powers / Authority
đặc biệt – Special
không thể tránh khỏi – Inevitable

Hiến pháp Vương quốc Thái Lan (2017)

quy định tòa án có quyền và nghĩa vụ lựa chọn cá nhân để giữ các vị trí trong các cơ quan nhà nước khác nhau,

hoặc có quyền đề xuất sửa đổi một số luật về hiến pháp.

Những chức năng này của tòa án không được coi là

“quyền tư pháp” mà là việc thực thi “quyền hành chính” theo Hiến pháp.

Tòa án là cơ quan có quyền chủ động trong việc xét xử tranh chấp. Đối với các cơ quan nhà nước khác nhau, pháp luật có thể quy định quyền chủ động (active) hoặc quyền thụ động (passive) khi thấy phù hợp.

Quyền chủ động là quyền mà pháp luật cho phép các cơ quan nhà nước thực hiện thẩm quyền của mình mà không cần có đơn yêu cầu, chẳng hạn như quyền của các nghị sĩ quốc hội trong việc đề xuất luật. Quyền thụ động là quyền mà pháp luật yêu cầu các cơ quan nhà nước chỉ được thực hiện khi có đơn yêu cầu hoặc đề xuất trước, chẳng hạn như quyền của cán bộ hành chính trong việc cấp giấy phép chỉ khi người nộp đơn có yêu cầu trước.
Đối với cơ quan tư pháp hoặc tòa án với tư cách là cơ quan nhà nước có quyền thụ động, pháp luật quy định tòa án chỉ có thể thực hiện quyền xem xét và xét xử vụ án khi có tranh chấp giữa các bên và có người đưa vụ việc ra tòa để xem xét. Điều này tuân theo nguyên tắc pháp lý “không có nguyên đơn thì không có vụ án”. Kết quả của việc là một cơ quan có quyền thụ động có nghĩa là ngay cả khi có tranh chấp phát sinh trong xã hội, nếu không có ai đưa tranh chấp đó ra tòa để xem xét, tòa án không thể tự mình xem xét vấn đề đó.
Tuy nhiên, trong một số trường hợp khi pháp luật có lý do đặc biệt, pháp luật có thể không cho phép bất kỳ cá nhân hoặc tổ chức nào lựa chọn việc có đưa vụ việc ra tòa hay không. Thay vào đó, nó sẽ yêu cầu cá nhân hoặc tổ chức đó phải đưa vụ việc ra tòa nếu có các tình huống thực tế theo quy định của pháp luật xảy ra. Ví dụ, các vụ việc liên quan đến việc xem xét tính hợp hiến của các dự thảo luật về hiến pháp, vì cơ chế này quan trọng trong việc đảm bảo tuân thủ hiến pháp. Do đó, một số phiên bản của Hiến pháp Thái Lan đã quy định Hạ viện phải đệ trình tất cả các dự thảo luật về hiến pháp lên Tòa án Hiến pháp để xem xét tính hợp hiến sau khi Hạ viện thông qua.
Tuy nhiên, dù việc đưa vụ việc ra tòa là hệ thống tùy chọn hay bắt buộc, trong việc thực hiện quyền xét xử các tranh chấp khác nhau, tòa án chỉ có thể làm điều đó khi có người đưa vụ việc ra để xem xét.
[Ghi chú: Các chú thích tham chiếu đến các điều khoản cụ thể của Hiến pháp Thái Lan 2017 liên quan đến việc lựa chọn nhân sự (Điều 200), các khuyến nghị của Tòa án Hiến pháp (Điều 131), và các quy định hiến pháp khác (Điều 141)]

indonesian

Meskipun pengadilan adalah lembaga yang berfungsi mengadili sengketa, dalam kasus-kasus yang dianggap tepat, konstitusi dapat memberikan kewenangan khusus tertentu kepada pengadilan yang tidak dapat dihindari. Sebagai contoh, Konstitusi Kerajaan Thailand (2017) menetapkan bahwa pengadilan memiliki kewenangan dan tugas untuk memilih individu untuk menduduki jabatan di berbagai lembaga negara, atau memiliki kewenangan untuk merekomendasikan perubahan terhadap beberapa undang-undang konstitusional. Fungsi pengadilan seperti ini tidak dianggap sebagai “kekuasaan kehakiman” tetapi merupakan pelaksanaan “kekuasaan administratif” berdasarkan Konstitusi.

Pengadilan adalah lembaga yang memiliki kekuasaan inisiatif dalam mengadili sengketa. Untuk berbagai lembaga negara, hukum dapat menetapkan kekuasaan aktif (active) atau kekuasaan pasif (passive) sesuai dengan kebutuhan.

Kekuasaan aktif adalah kekuasaan yang oleh hukum memungkinkan lembaga negara untuk melaksanakan kewenangannya tanpa perlu adanya permohonan, misalnya kekuasaan anggota parlemen dalam mengajukan undang-undang. Kekuasaan pasif adalah kekuasaan yang oleh hukum mengharuskan lembaga negara untuk melaksanakannya hanya jika ada permohonan atau rekomendasi sebelumnya, misalnya kekuasaan pejabat administratif dalam mengeluarkan izin hanya jika ada permohonan sebelumnya dari pemohon.
Mengenai badan peradilan atau pengadilan sebagai lembaga negara dengan kekuasaan pasif, hukum menetapkan bahwa pengadilan hanya dapat melaksanakan kekuasaan untuk mempertimbangkan dan mengadili perkara jika ada sengketa antara para pihak dan seseorang membawa perkara tersebut ke pengadilan untuk dipertimbangkan. Ini mengikuti prinsip hukum “tidak ada penggugat, tidak ada perkara.” Hasil dari menjadi lembaga dengan kekuasaan pasif berarti bahwa meskipun terjadi sengketa dalam masyarakat, jika tidak ada yang membawa sengketa tersebut ke pengadilan untuk dipertimbangkan, pengadilan tidak dapat memulai pertimbangan masalah tersebut sendiri.
Namun, dalam beberapa kasus di mana hukum memiliki alasan khusus, hukum mungkin tidak mengizinkan individu atau organisasi manapun untuk memilih apakah akan membawa perkara ke pengadilan atau tidak. Sebaliknya, ia akan mengharuskan individu atau organisasi tersebut untuk membawa perkara ke pengadilan jika terjadi keadaan faktual sebagaimana ditentukan oleh hukum. Misalnya, perkara yang berkaitan dengan peninjauan konstitusionalitas rancangan undang-undang organik, karena mekanisme ini penting dalam memastikan kepatuhan terhadap konstitusi. Oleh karena itu, beberapa versi konstitusi Thailand mewajibkan Dewan Perwakilan Rakyat untuk menyerahkan semua rancangan undang-undang organik kepada Mahkamah Konstitusi untuk peninjauan konstitusionalitas setelah DPR menyetujuinya.
Namun demikian, baik membawa perkara ke pengadilan merupakan sistem pilihan atau sistem wajib, dalam melaksanakan kekuasaan untuk mengadili berbagai sengketa, pengadilan hanya dapat melakukannya ketika seseorang membawa perkara untuk dipertimbangkan.
[Catatan: Catatan kaki merujuk pada pasal-pasal tertentu dari Konstitusi Thailand 2017 yang berkaitan dengan pemilihan personel (Pasal 200), rekomendasi Mahkamah Konstitusi (Pasal 131), dan ketentuan konstitusional lainnya (Pasal 141)]

russian

Хотя суд является органом, осуществляющим функцию разрешения споров,

Хотя (Khatya) – Although
суд (sud) – Court
является (yavlyayetsya) – Is
органом (organom) – An authority / A body
осуществляющим (osushchestvlyayushchim) – Carrying out
функцию (funktsiyu) – Function
разрешения (razresheniya) – Of resolving
споров (sporov) – Disputes

в случаях, которые считаются целесообразными,

конституция может наделять суд определенными неизбежными особыми полномочиями. Например,

Конституция Королевства Таиланд (2017) устанавливает, что суд имеет полномочия и обязанности по отбору лиц на должности в различных государственных органах или имеет право рекомендовать поправки к некоторым конституционным законам. Такие функции суда не считаются “судебной властью”, а являются осуществлением “административной власти” согласно Конституции.

Суд является органом, обладающим инициативной властью в разрешении споров. Для различных государственных органов закон может устанавливать либо активные (active), либо пассивные (passive) полномочия, в зависимости от целесообразности.

Активные полномочия – это полномочия, которые закон позволяет государственным органам осуществлять без необходимости подачи заявления, например, полномочия членов парламента по внесению законопроектов. Пассивные полномочия – это полномочия, которые закон требует от государственных органов осуществлять только при наличии предварительного заявления или рекомендации, например, полномочия административных должностных лиц по выдаче разрешений только при наличии предварительного заявления от заявителей.
Что касается судебных органов или судов как государственных органов с пассивными полномочиями, закон устанавливает, что суды могут осуществлять свои полномочия по рассмотрению и разрешению дел только при наличии спора между сторонами и когда кто-то подает дело в суд для рассмотрения. Это соответствует правовому принципу “нет истца – нет дела”. Результат того, что орган обладает пассивными полномочиями, означает, что даже если в обществе возникают споры, если никто не подает этот спор в суд для рассмотрения, суд не может сам инициировать рассмотрение этого вопроса.
Однако в некоторых случаях, когда закон имеет особые причины, закон может не позволять какому-либо лицу или организации выбирать, подавать ли дело в суд или нет. Вместо этого он будет требовать, чтобы это лицо или организация подали дело в суд, если возникают фактические обстоятельства, предусмотренные законом. Например, дела, касающиеся проверки конституционности проектов органических законов, поскольку этот механизм важен для обеспечения соответствия конституции. Поэтому некоторые версии тайской конституции предписывали Палате представителей обязательно представлять все проекты органических законов в Конституционный суд для проверки их конституционности после их утверждения Палатой.
Тем не менее, независимо от того, является ли подача дел в суд системой выбора или обязательной системой, при осуществлении полномочий по разрешению различных споров суд может это делать только тогда, когда кто-то подает дело для рассмотрения.
[Примечание: Сноски ссылаются на конкретные статьи Конституции Таиланда 2017 года, касающиеся отбора персонала (Статья 200), рекомендаций Конституционного суда (Статья 131) и других конституционных положений (Статья 141)]

Japanese

裁判所は紛争を裁定する機関ですが、適切と判断される場合には、憲法により不可避の特別な権限を付与されることがあります。例えば、タイ王国憲法（2017年）では、裁判所に様々な国家機関の職位に就く人物を選任する権限と義務、あるいは一部の憲法関連法の改正を提案する権限を与えています。このような裁判所の機能は「司法権」とはみなされず、憲法に基づく「行政権」の行使となります。

裁判所は紛争の裁定において主導的権限を持つ機関です。様々な国家機関に対して、法律は必要に応じて能動的権限（active）または受動的権限（passive）を定めることができます。

能動的権限とは、法律が国家機関に対して申立てなしに権限を行使することを認めるもので、例えば、国会議員が法案を提出する権限などがこれにあたります。受動的権限とは、法律が国家機関に対して、事前の申立てや提案があった場合にのみ行使を認める権限で、例えば、行政官が申請者からの事前の申請があった場合にのみ許可を発行できる権限などがこれにあたります。
受動的権限を持つ国家機関としての司法機関または裁判所に関して、法律は、当事者間に紛争が存在し、かつ誰かがその事案を裁判所に審理のために提起した場合にのみ、裁判所が審理および裁定の権限を行使できると定めています。これは「原告なければ訴訟なし」という法原則に従うものです。受動的権限を持つ機関であることの結果として、社会に紛争が発生していても、その紛争を裁判所に審理のために提起する者がいない場合、裁判所は自らその問題の審理を開始することができません。
しかし、法律が特別な理由を持つ場合、法律は個人や組織に事案を裁判所に提起するか否かの選択を認めないことがあります。代わりに、法律が定める事実関係が発生した場合、その個人や組織に裁判所への提起を義務付けることになります。例えば、憲法との適合性を確保する重要なメカニズムとして、憲法関連法案の合憲性審査に関する事案があります。そのため、タイ憲法の一部のバージョンでは、下院が承認したすべての憲法関連法案について、下院は憲法裁判所に合憲性審査のために必ず提出しなければならないと定めていました。
ただし、裁判所への提起が選択制であれ義務制であれ、様々な紛争を裁定する権限の行使において、裁判所は誰かが審理のために事案を提起した場合にのみそれを行うことができます。
［注：脚注はタイ憲法（2017年）の特定の条項を参照しており、人事選考（第200条）、憲法裁判所の勧告（第131条）、およびその他の憲法規定（第141条）に関するものです］

korean

법원은 분쟁을 심판하는 기관이지만, 적절하다고 판단되는 경우에는 헌법에 의해 불가피한 특별 권한이 부여될 수 있습니다. 예를 들어, 태국 왕국 헌법(2017)은 법원에 다양한 국가기관의 직위에 임명될 인물을 선정할 권한과 의무, 또는 일부 헌법 관련 법률의 개정을 제안할 권한을 부여하고 있습니다. 이러한 법원의 기능은 “사법권”으로 간주되지 않고, 헌법에 따른 “행정권”의 행사입니다.

법원은 분쟁 심판에 있어 주도적 권한을 가진 기관입니다. 다양한 국가기관에 대해, 법률은 필요에 따라 능동적 권한(active) 또는 수동적 권한(passive)을 규정할 수 있습니다.

능동적 권한이란 법률이 국가기관에 대해 신청 없이도 권한을 행사할 수 있도록 허용하는 것으로, 예를 들어 국회의원이 법안을 제출할 수 있는 권한 등이 이에 해당합니다. 수동적 권한이란 법률이 국가기관에 대해 사전 신청이나 제안이 있는 경우에만 행사를 허용하는 권한으로, 예를 들어 행정관이 신청자로부터 사전 신청이 있는 경우에만 허가를 발급할 수 있는 권한 등이 이에 해당합니다.
수동적 권한을 가진 국가기관으로서의 사법기관 또는 법원과 관련하여, 법률은 당사자 간에 분쟁이 존재하고 누군가가 그 사건을 법원에 심리를 위해 제기한 경우에만 법원이 심리 및 판결 권한을 행사할 수 있다고 규정하고 있습니다. 이는 “원고 없이는 소송 없다”는 법원칙을 따르는 것입니다. 수동적 권한을 가진 기관이라는 결과로, 사회에 분쟁이 발생했더라도 그 분쟁을 법원에 심리를 위해 제기하는 자가 없다면, 법원은 스스로 그 문제의 심리를 시작할 수 없습니다.
그러나 법률이 특별한 이유를 가지는 경우, 법률은 개인이나 조직에게 사건을 법원에 제기할지 여부의 선택을 허용하지 않을 수 있습니다. 대신 법률이 정한 사실관계가 발생한 경우, 그 개인이나 조직에게 법원 제기를 의무화하게 됩니다. 예를 들어, 헌법과의 적합성을 보장하는 중요한 메커니즘으로서, 헌법 관련 법안의 합헌성 심사에 관한 사건이 있습니다. 따라서 태국 헌법의 일부 버전에서는 하원이 승인한 모든 헌법 관련 법안에 대해, 하원은 헌법재판소에 합헌성 심사를 위해 반드시 제출해야 한다고 규정했습니다.
그러나 법원 제기가 선택제이든 의무제이든, 다양한 분쟁을 심판하는 권한의 행사에 있어서, 법원은 누군가가 심리를 위해 사건을 제기한 경우에만 이를 할 수 있습니다.
[주: 각주는 태국 헌법(2017)의 특정 조항을 참조하며, 인사선발(제200조), 헌법재판소의 권고(제131조) 및 기타 헌법 규정(제141조)에 관한 것입니다]

Arab

على الرغم من أن المحكمة هي هيئة تختص بالفصل في المنازعات، إلا أنه في الحالات التي تُعتبر مناسبة،

على الرغم من (ʿalā ar-raghm min) – Although
أن (anna) – That
المحكمة (al-maḥkama) – The court
هي (hiya) – Is
هيئة (hay’a) – A body / Authority
تختص (takhtaṣṣ) – Specializes / Is responsible for
بالفصل (bi-l-faṣl) – In adjudicating / Resolving
في (fī) – In
المنازعات (al-munāzaʿāt) – Disputes
إلا أنه (illā annahu) – However
في (fī) – In
الحالات (al-ḥālāt) – Cases / Situations
التي (allatī) – That
تُعتبر (tuʿtabar) – Are considered
مناسبة (munāsiba) – Appropriate

يمكن للدستور أن يمنح المحكمة سلطات خاصة معينة لا يمكن تجنبها. فعلى سبيل المثال، ينص دستور

يمكن (yumkin) – Can
للدستور (li-d-dustūr) – The constitution
أن (an) – To
يمنح (yamnaḥ) – Grant / Give
المحكمة (al-maḥkama) – The court
سلطات (sulṭāt) – Powers
خاصة (khāṣṣa) – Special
معينة (muʿayyana) – Specific / Certain
لا (lā) – Not / Cannot
يمكن (yumkin) – Can
تجنبها (tajannubu-hā) – Avoid it
فعلى سبيل المثال (fa-ʿalā sabīl al-mithāl) – For example
ينص (yanaṣṣu) – States / Specifies
دستور (dustūr) – Constitution

مملكة تايلاند (2017) على أن للمحكمة سلطة وواجب اختيار الأفراد لشغل مناصب في مختلف مؤسسات

مملكة (Mamlakat) – Kingdom
تايلاند (Tāylānd) – Thailand
(2017) – (2017)
على أن (ʿalā anna) – Stipulates that
للمحكمة (li-l-maḥkama) – The court has
سلطة (sulṭa) – Authority / Power
وواجب (wa-wājib) – And duty
اختيار (ikhtiyār) – Selecting / Choosing
الأفراد (al-afrād) – Individuals
لشغل (li-shaghl) – To occupy / Fill
مناصب (manāṣib) – Positions
في (fī) – In
مختلف (mukhtalif) – Various
مؤسسات (mu’assasāt) – Institutions

الدولة، أو لها سلطة اقتراح تعديلات على بعض القوانين الدستورية. هذه الوظائف للمحكمة لا تعتبر

“سلطة قضائية” بل هي ممارسة “سلطة إدارية” بموجب الدستور.

المحكمة هي هيئة لها سلطة مبادرة في الفصل في المنازعات. بالنسبة لمختلف مؤسسات الدولة، يمكن للقانون أن يحدد سلطة نشطة (active) أو سلطة سلبية (passive) حسب ما يراه مناسباً.

السلطة النشطة هي السلطة التي يسمح بها القانون لمؤسسات الدولة بممارسة سلطتها دون الحاجة إلى طلب، مثل سلطة أعضاء البرلمان في اقتراح التشريعات. السلطة السلبية هي السلطة التي يتطلب القانون من مؤسسات الدولة ممارستها فقط عند وجود طلب أو توصية مسبقة، مثل سلطة المسؤولين الإداريين في إصدار التراخيص فقط عند وجود طلب مسبق من المتقدمين.
فيما يتعلق بالهيئات القضائية أو المحاكم كمؤسسات دولة ذات سلطة سلبية، ينص القانون على أن المحاكم يمكنها ممارسة سلطتها في النظر والفصل في القضايا فقط عند وجود نزاع بين الأطراف وعندما يقوم شخص ما برفع القضية إلى المحكمة للنظر فيها. وهذا يتبع المبدأ القانوني “لا دعوى بلا مدعٍ”. نتيجة كونها مؤسسة ذات سلطة سلبية يعني أنه حتى لو نشأت نزاعات في المجتمع، إذا لم يقم أحد برفع ذلك النزاع إلى المحكمة للنظر فيه، لا يمكن للمحكمة أن تبدأ النظر في تلك المسألة من تلقاء نفسها.
ومع ذلك، في بعض الحالات التي يكون للقانون فيها أسباب خاصة، قد لا يسمح القانون لأي فرد أو منظمة بالاختيار ما إذا كان سيرفع القضية إلى المحكمة أم لا. بدلاً من ذلك، سيتطلب من ذلك الفرد أو المنظمة رفع القضية إلى المحكمة إذا نشأت ظروف واقعية كما ينص عليها القانون. على سبيل المثال، القضايا المتعلقة بمراجعة دستورية مشاريع القوانين العضوية، لأن هذه الآلية مهمة في ضمان الامتثال للدستور. لذلك، فإن بعض نسخ الدستور التايلاندي تلزم مجلس النواب بتقديم جميع مشاريع القوانين العضوية إلى المحكمة الدستورية لمراجعة دستوريتها بعد موافقة المجلس عليها.
ومع ذلك، سواء كان رفع القضايا إلى المحكمة نظاماً اختيارياً أو إلزامياً، في ممارسة سلطة الفصل في مختلف المنازعات، يمكن للمحكمة القيام بذلك فقط عندما يقوم شخص ما برفع القضية للنظر فيها.
[ملاحظة: الهوامش تشير إلى مواد محددة من الدستور التايلاندي 2017 المتعلقة باختيار الموظفين (المادة 200)، وتوصيات المحكمة الدستورية (المادة 131)، وأحكام دستورية أخرى (المادة 141)]

Hindi

यद्यपि न्यायालय एक ऐसी संस्था है जो विवादों का न्याय करने का कार्य करती है,

यद्यपि (yadyapi) – Although
न्यायालय (nyāyālay) – Court
एक (ek) – A / One
ऐसी (aisī) – Such
संस्था (sansthā) – Institution / Organization
है (hai) – Is
जो (jo) – That / Which
विवादों (vivādon) – Disputes
का (kā) – Of
न्याय (nyāy) – Justice / Adjudication
करने (karne) – To do
का (kā) – Of
कार्य (kārya) – Function / Task
करती (kartī) – Does
है (hai) – Is

परंतु उन मामलों में जहाँ उचित समझा जाता है,

संविधान न्यायालय को कुछ विशेष शक्तियां प्रदान कर सकता है जिनसे बचा नहीं जा सकता। उदाहरण के लिए,

थाईलैंड राज्य का संविधान (2017) यह निर्धारित करता है कि न्यायालय को विभिन्न राज्य संस्थाओं में पदों पर नियुक्ति के लिए व्यक्तियों का चयन करने की शक्ति और कर्तव्य है, या कुछ संवैधानिक कानूनों में संशोधन की सिफारिश करने की शक्ति है। न्यायालय के ये कार्य “न्यायिक शक्ति” नहीं माने जाते, बल्कि संविधान के तहत “प्रशासनिक शक्ति” का प्रयोग हैं।

न्यायालय विवादों के न्याय में पहल करने की शक्ति वाली संस्था है। विभिन्न राज्य संस्थाओं के लिए, कानून उपयुक्तता के अनुसार या तो सक्रिय शक्ति (active) या निष्क्रिय शक्ति (passive) निर्धारित कर सकता है।

सक्रिय शक्ति वह शक्ति है जो कानून राज्य संस्थाओं को बिना किसी आवेदन के अपनी शक्ति का प्रयोग करने की अनुमति देता है, जैसे संसद सदस्यों की कानून प्रस्तावित करने की शक्ति। निष्क्रिय शक्ति वह शक्ति है जिसके लिए कानून राज्य संस्थाओं से यह अपेक्षा करता है कि वे केवल पूर्व आवेदन या सिफारिश होने पर ही शक्ति का प्रयोग करें, जैसे प्रशासनिक अधिकारियों की आवेदकों से पूर्व आवेदन होने पर ही लाइसेंस जारी करने की शक्ति।
निष्क्रिय शक्ति वाली राज्य संस्था के रूप में न्यायिक निकायों या न्यायालयों के संबंध में, कानून यह निर्धारित करता है कि न्यायालय केवल तभी मामलों पर विचार और न्याय करने की शक्ति का प्रयोग कर सकते हैं जब पक्षकारों के बीच विवाद हो और कोई व्यक्ति विचार के लिए मामला न्यायालय में लाए। यह “बिना वादी के कोई मुकदमा नहीं” के कानूनी सिद्धांत का पालन करता है। निष्क्रिय शक्ति वाली संस्था होने का परिणाम यह है कि भले ही समाज में विवाद उत्पन्न हों, यदि कोई उस विवाद को विचार के लिए न्यायालय में नहीं लाता, तो न्यायालय स्वयं उस मामले पर विचार शुरू नहीं कर सकता।
हालांकि, कुछ मामलों में जहां कानून के पास विशेष कारण हैं, कानून किसी व्यक्ति या संगठन को यह चयन करने की अनुमति नहीं दे सकता कि वह मामला न्यायालय में लाए या नहीं। इसके बजाय, यह उस व्यक्ति या संगठन से यह अपेक्षा करेगा कि वह मामला न्यायालय में लाए यदि कानून द्वारा निर्धारित तथ्यात्मक परिस्थितियां उत्पन्न होती हैं। उदाहरण के लिए, जैविक कानूनों के मसौदों की संवैधानिकता की समीक्षा से संबंधित मामले, क्योंकि यह तंत्र संविधान के अनुपालन को सुनिश्चित करने में महत्वपूर्ण है। इसलिए, थाई संविधान के कुछ संस्करणों में यह अनिवार्य किया गया था कि प्रतिनिधि सभा सभी जैविक कानूनों के मसौदों को अपनी मंजूरी के बाद संवैधानिक समीक्षा के लिए संवैधानिक न्यायालय को प्रस्तुत करे।
फिर भी, चाहे न्यायालय में मामला लाना वैकल्पिक प्रणाली हो या अनिवार्य प्रणाली, विभिन्न विवादों का न्याय करने की शक्ति के प्रयोग में, न्यायालय केवल तभी ऐसा कर सकता है जब कोई विचार के लिए मामला लाता है।
[टिप्पणी: पादटिप्पणियां थाई संविधान 2017 की विशिष्ट धाराओं का संदर्भ देती हैं जो कर्मचारियों के चयन (धारा 200), संवैधानिक न्यायालय की सिफारिशों (धारा 131), और अन्य संवैधानिक प्रावधानों (धारा 141) से संबंधित हैं।]

Filipino

Bagama’t ang hukuman ay isang institusyong gumaganap ng tungkulin sa paghatol ng mga alitan, sa mga kasong itinuturing na naaangkop, maaaring bigyan ng Saligang Batas ang hukuman ng ilang hindi maiiwasang espesyal na kapangyarihan. Halimbawa, ang Saligang Batas ng Kaharian ng Thailand (2017) ay nagsasaad na ang hukuman ay may kapangyarihan at tungkuling pumili ng mga indibidwal para sa mga posisyon sa iba’t ibang institusyon ng estado, o may kapangyarihang magmungkahi ng mga pagbabago sa ilang batas na konstitusyonal. Ang mga ganitong tungkulin ng hukuman ay hindi itinuturing na “kapangyarihang panghukuman” kundi pagpapatupad ng “kapangyarihang administratibo” sa ilalim ng Saligang Batas.

Ang hukuman ay isang institusyong may kapangyarihang magsimula sa paghatol ng mga alitan. Para sa iba’t ibang institusyon ng estado, maaaring itakda ng batas ang aktibong kapangyarihan (active) o pasibong kapangyarihan (passive) ayon sa naaangkop.

Ang aktibong kapangyarihan ay ang kapangyarihang pinapayagan ng batas sa mga institusyon ng estado na gamitin ang kanilang awtoridad nang walang pangangailangan ng kahilingan, tulad ng kapangyarihan ng mga miyembro ng parlamento na magmungkahi ng batas. Ang pasibong kapangyarihan ay ang kapangyarihang iniaatas ng batas sa mga institusyon ng estado na gamitin lamang kapag may naunang kahilingan o rekomendasyon, tulad ng kapangyarihan ng mga administratibong opisyal na magbigay ng mga permit lamang kapag may naunang kahilingan mula sa mga aplikante.
Tungkol sa mga institusyong panghukuman o hukuman bilang institusyon ng estadong may pasibong kapangyarihan, itinatakda ng batas na ang hukuman ay maaari lamang gamitin ang kapangyarihang magsuri at maghatol ng mga kaso kapag may alitan sa pagitan ng mga partido at may nagdadala ng kaso sa hukuman para suriin. Ito ay sumusunod sa prinsipyong legal na “walang nagsasakdal, walang kaso.” Ang resulta ng pagiging institusyong may pasibong kapangyarihan ay nangangahulugang kahit may mga alitang lumilitaw sa lipunan, kung walang nagdadala ng alitang iyon sa hukuman para suriin, hindi maaaring simulan ng hukuman ang pagsusuri sa usaping iyon nang mag-isa.
Gayunpaman, sa ilang kaso kung saan ang batas ay may espesyal na dahilan, maaaring hindi payagan ng batas ang sinumang indibidwal o organisasyon na pumili kung dadalhin ang kaso sa hukuman o hindi. Sa halip, ia-atas nito sa indibidwal o organisasyong iyon na dalhin ang kaso sa hukuman kung may mga kaganapang itinatakda ng batas. Halimbawa, ang mga kasong may kinalaman sa pagsusuri ng konstitusyonalidad ng mga draft na organic law, dahil ang mekanismong ito ay mahalaga sa pagtiyak ng pagsunod sa saligang batas. Samakatuwid, ang ilang bersyon ng Saligang Batas ng Thailand ay nag-aatas sa Kapulungan ng mga Kinatawan na isumite ang lahat ng draft na organic law sa Korte Suprema para sa pagsusuri ng konstitusyonalidad matapos aprubahan ng Kapulungan.
Gayunpaman, maging ang pagdadala ng mga kaso sa hukuman ay sistema ng pagpipilian o sistemang mandatoryo, sa paggamit ng kapangyarihan na maghatol ng iba’t ibang alitan, ang hukuman ay maaari lamang gawin ito kapag may nagdadala ng kaso para suriin.
[Tala: Ang mga footnote ay tumutukoy sa mga partikular na artikulo ng Saligang Batas ng Thailand 2017 tungkol sa pagpili ng kawani (Artikulo 200), mga rekomendasyon ng Korte Suprema (Artikulo 131), at iba pang mga probisyon ng saligang batas (Artikulo 141)]

Cantonese ,

雖然法院係一個專門審理糾紛嘅機構，但係喺適當嘅情況下，憲法可以畀法院一啲避免唔到嘅特殊權力。好似泰國憲法（2017年）就規定法院有權同埋責任揀選人員去各個國家機構做嘢，又或者有權建議修改某啲憲法性法律。呢啲法院嘅功能唔係「司法權」，而係根據憲法行使「行政權」。

法院係一個喺審理糾紛方面有主動權嘅機構。對於各個國家機構，法律可以視乎情況規定主動權（active）或者被動權（passive）。

主動權係指法律容許國家機構唔使申請就可以行使權力，好似國會議員提出立法嘅權力咁。被動權係指法律規定國家機構得喺有人事先提出申請或者建議嘅情況下先至可以行使權力，好似行政官員得喺申請人事先提出申請嘅情況下先至可以發放許可證咁。
關於司法機關或者法院作為有被動權嘅國家機構，法律規定法院得喺當事人之間有糾紛，而且有人將案件交畀法院審理嘅時候，先至可以行使佢審理同埋判決嘅權力。呢個係跟住「無原告就無案件」嘅法律原則。作為一個有被動權嘅機構，即係話就算社會入面出現咗糾紛，如果冇人將個糾紛交畀法院審理，法院都唔可以自己開始審理個問題。
不過，喺法律有特別理由嘅某啲情況下，法律可能唔容許任何個人或者機構自己揀係咪將案件交畀法院。相反，如果發生咗法律規定嘅事實情況，佢會要求嗰個人或者機構一定要將案件交畀法院。例如，關於憲法性法律草案合憲性審查嘅案件，因為呢個機制對確保符合憲法好重要。所以，某啲版本嘅泰國憲法就規定，眾議院一定要喺批准所有憲法性法律草案之後，將佢哋交畀憲法法院進行合憲性審查。
無論點都好，唔理將案件交畀法院係一個選擇性定係強制性嘅制度，喺行使審理各種糾紛嘅權力時，法院得喺有人交案件嚟審理嘅時候先至可以咁做。
【註：註腳引用咗2017年泰國憲法關於人員選任（第200條）、憲法法院建議（第131條）同其他憲法條款（第141條）嘅具體內容】

Italian

Sebbene il tribunale sia un’istituzione che ha la funzione di giudicare le controversie, nei casi ritenuti appropriati, la costituzione può conferire al tribunale alcuni poteri speciali inevitabili. Ad esempio, la Costituzione del Regno di Thailandia (2017) stabilisce che il tribunale ha il potere e il dovere di selezionare individui per ricoprire posizioni in varie istituzioni statali, o ha il potere di raccomandare modifiche ad alcune leggi costituzionali. Queste funzioni del tribunale non sono considerate “potere giudiziario” ma esercizio del “potere amministrativo” ai sensi della Costituzione.

Il tribunale è un’istituzione con potere di iniziativa nel giudicare le controversie. Per le varie istituzioni statali, la legge può stabilire potere attivo (active) o potere passivo (passive) secondo quanto ritenuto appropriato.

Il potere attivo è il potere che la legge permette alle istituzioni statali di esercitare senza necessità di richiesta, come il potere dei membri del parlamento di proporre legislazione. Il potere passivo è il potere che la legge richiede alle istituzioni statali di esercitare solo quando c’è una richiesta o raccomandazione preliminare, come il potere dei funzionari amministrativi di rilasciare permessi solo quando c’è una richiesta preliminare da parte dei richiedenti.
Per quanto riguarda gli organi giudiziari o i tribunali come istituzioni statali con potere passivo, la legge stabilisce che i tribunali possono esercitare il potere di considerare e giudicare i casi solo quando c’è una controversia tra le parti e qualcuno porta il caso in tribunale per la considerazione. Questo segue il principio legale “nessun attore, nessuna causa”. Il risultato dell’essere un’istituzione con potere passivo significa che anche se sorgono controversie nella società, se nessuno porta quella controversia in tribunale per la considerazione, il tribunale non può iniziare a considerare la questione di propria iniziativa.
Tuttavia, in alcuni casi in cui la legge ha motivi speciali, la legge può non permettere a nessun individuo o organizzazione di scegliere se portare o meno il caso in tribunale. Invece, richiederà a quell’individuo o organizzazione di portare il caso in tribunale se si verificano le circostanze fattuali previste dalla legge. Ad esempio, i casi riguardanti la revisione costituzionale dei progetti di legge organica, poiché questo meccanismo è importante per garantire la conformità alla costituzione. Pertanto, alcune versioni della costituzione tailandese richiedevano alla Camera dei Rappresentanti di sottoporre tutti i progetti di legge organica alla Corte Costituzionale per la revisione costituzionale dopo l’approvazione da parte della Camera.
Tuttavia, che il portare casi in tribunale sia un sistema opzionale o obbligatorio, nell’esercizio del potere di giudicare varie controversie, il tribunale può farlo solo quando qualcuno porta un caso per la considerazione.
[Nota: Le note a piè di pagina fanno riferimento a specifici articoli della Costituzione tailandese del 2017 relativi alla selezione del personale (Articolo 200), alle raccomandazioni della Corte Costituzionale (Articolo 131) e altre disposizioni costituzionali (Articolo 141)]

French

Bien que le tribunal soit une institution qui a pour fonction de juger les litiges,

Bien que – Although
le tribunal – The court
soit – Is (subjunctive form)
une institution – An institution
qui – Which / That
a – Has
pour fonction – As a function
de juger – To judge / To adjudicate
les litiges – Disputes

dans les cas jugés appropriés,

la constitution peut conférer au tribunal certains pouvoirs spéciaux inévitables.

Par exemple, la Constitution du Royaume de Thaïlande (2017) stipule que le tribunal a le pouvoir et le devoir de sélectionner des individus pour occuper des postes dans diverses institutions étatiques, ou a le pouvoir de recommander des modifications à certaines lois constitutionnelles. Ces fonctions du tribunal ne sont pas considérées comme un “pouvoir judiciaire” mais comme l’exercice d’un “pouvoir administratif” en vertu de la Constitution.

Le tribunal est une institution ayant un pouvoir d’initiative dans le jugement des litiges. Pour les différentes institutions étatiques, la loi peut établir un pouvoir actif (active) ou un pouvoir passif (passive) selon ce qui est jugé approprié.

Le pouvoir actif est le pouvoir que la loi permet aux institutions étatiques d’exercer sans nécessité de requête, comme le pouvoir des membres du parlement de proposer des lois. Le pouvoir passif est le pouvoir que la loi exige des institutions étatiques d’exercer uniquement lorsqu’il y a une requête ou une recommandation préalable, comme le pouvoir des fonctionnaires administratifs de délivrer des permis uniquement lorsqu’il y a une demande préalable des requérants.
En ce qui concerne les organes judiciaires ou les tribunaux en tant qu’institutions étatiques ayant un pouvoir passif, la loi stipule que les tribunaux ne peuvent exercer leur pouvoir d’examiner et de juger les affaires que lorsqu’il existe un litige entre les parties et que quelqu’un porte l’affaire devant le tribunal pour examen. Cela suit le principe juridique “pas de demandeur, pas d’affaire”. Le résultat d’être une institution ayant un pouvoir passif signifie que même si des litiges surviennent dans la société, si personne ne porte ce litige devant le tribunal pour examen, le tribunal ne peut pas commencer à examiner la question de sa propre initiative.
Cependant, dans certains cas où la loi a des raisons spéciales, la loi peut ne pas permettre à un individu ou une organisation de choisir de porter ou non l’affaire devant le tribunal. Au contraire, elle exigera que cet individu ou cette organisation porte l’affaire devant le tribunal si les circonstances factuelles prévues par la loi se produisent. Par exemple, les affaires concernant l’examen constitutionnel des projets de lois organiques, car ce mécanisme est important pour assurer la conformité à la constitution. Par conséquent, certaines versions de la constitution thaïlandaise exigeaient que la Chambre des représentants soumette tous les projets de lois organiques à la Cour constitutionnelle pour examen constitutionnel après leur approbation par la Chambre.
Néanmoins, que le fait de porter des affaires devant le tribunal soit un système optionnel ou obligatoire, dans l’exercice du pouvoir de juger diverses controverses, le tribunal ne peut le faire que lorsque quelqu’un porte une affaire pour examen.
[Note : Les notes de bas de page font référence à des articles spécifiques de la Constitution thaïlandaise de 2017 concernant la sélection du personnel (Article 200), les recommandations de la Cour constitutionnelle (Article 131) et d’autres dispositions constitutionnelles (Article 141)]

German

Obwohl das Gericht eine Institution ist, die für die Entscheidung von Streitigkeiten zuständig ist, kann die Verfassung dem Gericht in Fällen, die als angemessen erachtet werden, bestimmte unvermeidbare Sonderbefugnisse einräumen. Zum Beispiel legt die Verfassung des Königreichs Thailand (2017) fest, dass das Gericht die Befugnis und Pflicht hat, Personen für Positionen in verschiedenen staatlichen Institutionen auszuwählen oder die Befugnis hat, Änderungen bestimmter Verfassungsgesetze zu empfehlen. Diese Funktionen des Gerichts gelten nicht als “Rechtsprechungsgewalt”, sondern als Ausübung der “Verwaltungsgewalt” gemäß der Verfassung.

Das Gericht ist eine Institution mit Initiativbefugnis bei der Entscheidung von Streitigkeiten. Für die verschiedenen staatlichen Institutionen kann das Gesetz je nach Zweckmäßigkeit eine aktive (active) oder passive (passive) Befugnis festlegen.

Aktive Befugnis bedeutet, dass das Gesetz den staatlichen Institutionen erlaubt, ihre Befugnisse ohne Antrag auszuüben, wie zum Beispiel die Befugnis der Parlamentsmitglieder, Gesetze vorzuschlagen. Passive Befugnis bedeutet, dass das Gesetz von staatlichen Institutionen verlangt, ihre Befugnisse nur dann auszuüben, wenn ein vorheriger Antrag oder eine Empfehlung vorliegt, wie zum Beispiel die Befugnis der Verwaltungsbeamten, Genehmigungen nur dann zu erteilen, wenn ein vorheriger Antrag der Antragsteller vorliegt.
In Bezug auf Justizorgane oder Gerichte als staatliche Institutionen mit passiver Befugnis legt das Gesetz fest, dass Gerichte ihre Befugnis zur Prüfung und Entscheidung von Fällen nur dann ausüben können, wenn ein Streit zwischen den Parteien besteht und jemand den Fall zur Prüfung vor Gericht bringt. Dies folgt dem Rechtsgrundsatz “Keine Klage ohne Kläger”. Das Ergebnis einer Institution mit passiver Befugnis bedeutet, dass selbst wenn Streitigkeiten in der Gesellschaft entstehen, das Gericht die Angelegenheit nicht von sich aus prüfen kann, wenn niemand diese Streitigkeit zur Prüfung vor Gericht bringt.
In einigen Fällen, in denen das Gesetz besondere Gründe hat, kann das Gesetz jedoch keiner Person oder Organisation die Wahl lassen, ob sie einen Fall vor Gericht bringt oder nicht. Stattdessen wird es von dieser Person oder Organisation verlangen, den Fall vor Gericht zu bringen, wenn die gesetzlich vorgeschriebenen tatsächlichen Umstände eintreten. Zum Beispiel Fälle, die die Verfassungsmäßigkeitsprüfung von Entwürfen organischer Gesetze betreffen, da dieser Mechanismus für die Gewährleistung der Verfassungsmäßigkeit wichtig ist. Daher verlangten einige Versionen der thailändischen Verfassung, dass das Repräsentantenhaus alle Entwürfe organischer Gesetze nach ihrer Verabschiedung durch das Haus dem Verfassungsgericht zur Verfassungsmäßigkeitsprüfung vorlegt.
Unabhängig davon, ob das Einbringen von Fällen vor Gericht ein optionales oder obligatorisches System ist, kann das Gericht bei der Ausübung der Befugnis zur Entscheidung verschiedener Streitigkeiten dies nur tun, wenn jemand einen Fall zur Prüfung vorlegt.
[Anmerkung: Die Fußnoten beziehen sich auf spezifische Artikel der thailändischen Verfassung von 2017 bezüglich der Personalauswahl (Artikel 200), der Empfehlungen des Verfassungsgerichts (Artikel 131) und anderer Verfassungsbestimmungen (Artikel 141)]

Spanish

Aunque el tribunal es una institución que tiene la función de juzgar disputas, en los casos que se consideren apropiados, la constitución puede otorgar al tribunal ciertos poderes especiales inevitables. Por ejemplo, la Constitución del Reino de Tailandia (2017) establece que el tribunal tiene el poder y el deber de seleccionar individuos para ocupar cargos en varias instituciones estatales, o tiene el poder de recomendar modificaciones a ciertas leyes constitucionales. Estas funciones del tribunal no se consideran “poder judicial” sino el ejercicio del “poder administrativo” según la Constitución.

El tribunal es una institución con poder de iniciativa en el juzgamiento de disputas. Para las diferentes instituciones estatales, la ley puede establecer poder activo (active) o poder pasivo (passive) según se considere apropiado.

El poder activo es el poder que la ley permite a las instituciones estatales ejercer sin necesidad de solicitud, como el poder de los miembros del parlamento para proponer legislación. El poder pasivo es el poder que la ley requiere que las instituciones estatales ejerzan solo cuando hay una solicitud o recomendación previa, como el poder de los funcionarios administrativos para emitir permisos solo cuando hay una solicitud previa de los solicitantes.
Con respecto a los órganos judiciales o tribunales como instituciones estatales con poder pasivo, la ley establece que los tribunales solo pueden ejercer su poder para considerar y juzgar casos cuando existe una disputa entre las partes y alguien lleva el caso ante el tribunal para su consideración. Esto sigue el principio legal de “sin demandante, no hay caso”. El resultado de ser una institución con poder pasivo significa que incluso si surgen disputas en la sociedad, si nadie lleva esa disputa ante el tribunal para su consideración, el tribunal no puede comenzar a considerar el asunto por iniciativa propia.
Sin embargo, en algunos casos donde la ley tiene razones especiales, la ley puede no permitir que ningún individuo u organización elija si llevar o no el caso ante el tribunal. En cambio, requerirá que ese individuo u organización lleve el caso ante el tribunal si ocurren las circunstancias fácticas previstas por la ley. Por ejemplo, los casos relacionados con la revisión constitucional de proyectos de leyes orgánicas, ya que este mecanismo es importante para asegurar el cumplimiento de la constitución. Por lo tanto, algunas versiones de la constitución tailandesa requerían que la Cámara de Representantes presentara todos los proyectos de leyes orgánicas ante el Tribunal Constitucional para revisión constitucional después de su aprobación por la Cámara.
No obstante, ya sea que llevar casos ante el tribunal sea un sistema opcional u obligatorio, en el ejercicio del poder de juzgar diversas disputas, el tribunal solo puede hacerlo cuando alguien presenta un caso para su consideración.
[Nota: Las notas al pie hacen referencia a artículos específicos de la Constitución tailandesa de 2017 relacionados con la selección de personal (Artículo 200), recomendaciones del Tribunal Constitucional (Artículo 131) y otras disposiciones constitucionales (Artículo 141)]

Turkish

Mahkeme, anlaşmazlıkları yargılama işlevine sahip bir kurum olmasına rağmen, uygun görülen durumlarda, anayasa mahkemeye kaçınılmaz bazı özel yetkiler verebilir. Örneğin, Tayland Krallığı Anayasası (2017), mahkemeye çeşitli devlet kurumlarındaki pozisyonlara atanacak kişileri seçme yetkisi ve görevi ile bazı anayasal kanunlarda değişiklik önerme yetkisi vermektedir. Mahkemenin bu işlevleri “yargı yetkisi” olarak değil, Anayasa kapsamında “idari yetki” kullanımı olarak kabul edilir.

Mahkeme, anlaşmazlıkların yargılanmasında inisiyatif yetkisine sahip bir kurumdur. Çeşitli devlet kurumları için, kanun uygun görüldüğü şekilde aktif yetki (active) veya pasif yetki (passive) belirleyebilir.

Aktif yetki, kanunun devlet kurumlarına başvuru olmaksızın yetkilerini kullanma izni verdiği yetkidir; örneğin, parlamento üyelerinin yasa teklif etme yetkisi gibi. Pasif yetki, kanunun devlet kurumlarından yalnızca önceden bir başvuru veya tavsiye olduğunda kullanmalarını istediği yetkidir; örneğin, idari görevlilerin yalnızca başvuru sahiplerinden önceden başvuru olduğunda izin verme yetkisi gibi.
Pasif yetkiye sahip devlet kurumları olarak yargı organları veya mahkemelerle ilgili olarak, kanun mahkemelerin dava inceleme ve yargılama yetkilerini yalnızca taraflar arasında bir anlaşmazlık olduğunda ve birisi davayı incelenmek üzere mahkemeye getirdiğinde kullanabileceğini belirtir. Bu, “davacı yoksa dava yoktur” hukuk ilkesini takip eder. Pasif yetkiye sahip bir kurum olmanın sonucu, toplumda anlaşmazlıklar ortaya çıksa bile, eğer kimse bu anlaşmazlığı incelenmek üzere mahkemeye getirmezse, mahkemenin konuyu kendiliğinden incelemeye başlayamayacağı anlamına gelir.
Ancak, kanunun özel nedenleri olduğu bazı durumlarda, kanun hiçbir kişi veya kuruluşa davayı mahkemeye getirip getirmeme seçeneği vermeyebilir. Bunun yerine, kanunun öngördüğü fiili koşullar oluştuğunda, o kişi veya kuruluşun davayı mahkemeye getirmesini zorunlu kılacaktır. Örneğin, organik kanun tasarılarının anayasaya uygunluğunun incelenmesiyle ilgili davalar, çünkü bu mekanizma anayasaya uygunluğun sağlanmasında önemlidir. Bu nedenle, Tayland anayasasının bazı versiyonları, Temsilciler Meclisi’nin tüm organik kanun tasarılarını onayladıktan sonra anayasaya uygunluk incelemesi için Anayasa Mahkemesi’ne sunmasını zorunlu kılmıştır.
Bununla birlikte, davaların mahkemeye getirilmesi ister isteğe bağlı ister zorunlu bir sistem olsun, çeşitli anlaşmazlıkları yargılama yetkisinin kullanılmasında, mahkeme bunu ancak birisi incelenmek üzere dava getirdiğinde yapabilir.
[Not: Dipnotlar, Tayland Anayasası 2017’nin personel seçimi (Madde 200), Anayasa Mahkemesi tavsiyeleri (Madde 131) ve diğer anayasal hükümlerle (Madde 141) ilgili özel maddelerine atıfta bulunmaktadır]

Portuguese

Embora o tribunal seja uma instituição que tem a função de julgar disputas, nos casos considerados apropriados, a constituição pode conferir ao tribunal certos poderes especiais inevitáveis. Por exemplo, a Constituição do Reino da Tailândia (2017) estabelece que o tribunal tem o poder e o dever de selecionar indivíduos para ocupar cargos em várias instituições estatais, ou tem o poder de recomendar alterações a certas leis constitucionais. Estas funções do tribunal não são consideradas “poder judiciário”, mas sim o exercício do “poder administrativo” sob a Constituição.

O tribunal é uma instituição com poder de iniciativa no julgamento de disputas. Para as várias instituições estatais, a lei pode estabelecer poder ativo (active) ou poder passivo (passive) conforme considerado apropriado.

O poder ativo é o poder que a lei permite às instituições estatais exercer sem necessidade de requerimento, como o poder dos membros do parlamento de propor legislação. O poder passivo é o poder que a lei exige que as instituições estatais exerçam apenas quando há um requerimento ou recomendação prévia, como o poder dos funcionários administrativos de emitir licenças apenas quando há um pedido prévio dos requerentes.
Em relação aos órgãos judiciais ou tribunais como instituições estatais com poder passivo, a lei estabelece que os tribunais só podem exercer seu poder de considerar e julgar casos quando existe uma disputa entre as partes e alguém traz o caso ao tribunal para consideração. Isto segue o princípio legal “sem autor, não há caso”. O resultado de ser uma instituição com poder passivo significa que mesmo que surjam disputas na sociedade, se ninguém trouxer essa disputa ao tribunal para consideração, o tribunal não pode começar a considerar o assunto por iniciativa própria.
No entanto, em alguns casos em que a lei tem razões especiais, a lei pode não permitir que qualquer indivíduo ou organização escolha se vai ou não levar o caso ao tribunal. Em vez disso, exigirá que esse indivíduo ou organização leve o caso ao tribunal se ocorrerem as circunstâncias factuais previstas pela lei. Por exemplo, os casos relacionados com a revisão constitucional de projetos de leis orgânicas, pois este mecanismo é importante para garantir a conformidade com a constituição. Portanto, algumas versões da constituição tailandesa exigiam que a Câmara dos Representantes submetesse todos os projetos de leis orgânicas ao Tribunal Constitucional para revisão constitucional após sua aprovação pela Câmara.
No entanto, seja levar casos ao tribunal um sistema opcional ou obrigatório, no exercício do poder de julgar várias disputas, o tribunal só pode fazê-lo quando alguém traz um caso para consideração.
[Nota: As notas de rodapé referem-se a artigos específicos da Constituição tailandesa de 2017 relacionados com a seleção de pessoal (Artigo 200), recomendações do Tribunal Constitucional (Artigo 131) e outras disposições constitucionais (Artigo 141)]

Bengali

যদিও আদালত একটি প্রতিষ্ঠান যার কাজ বিবাদ বিচার করা,

যদিও (jodi’o) – Although
আদালত (adalat) – Court
একটি (ekṭi) – A / One
প্রতিষ্ঠান (protishṭhān) – Institution
যার (yār) – Whose
কাজ (kāj) – Function / Task
বিবাদ (bibād) – Disputes
বিচার করা (bichār korā) – To adjudicate / To judge

তবে যেসব ক্ষেত্রে উপযুক্ত মনে করা হয়, সেখানে সংবিধান আদালতকে কিছু

অপরিহার্য বিশেষ ক্ষমতা প্রদান করতে পারে। উদাহরণস্বরূপ, থাইল্যান্ড রাজ্যের সংবিধান (২০১৭) নির্ধারণ করে যে আদালতের বিভিন্ন রাষ্ট্রীয় প্রতিষ্ঠানে পদের জন্য ব্যক্তিদের নির্বাচন করার ক্ষমতা ও দায়িত্ব রয়েছে, অথবা কিছু সাংবিধানিক আইনে সংশোধনের সুপারিশ করার ক্ষমতা রয়েছে। আদালতের এই কার্যাবলি “বিচার বিভাগীয় ক্ষমতা” হিসেবে বিবেচিত হয় না, বরং সংবিধানের অধীনে “প্রশাসনিক ক্ষমতা” প্রয়োগ হিসেবে বিবেচিত হয়।
২. আদালত হল একটি প্রতিষ্ঠান যার বিবাদ বিচারে উদ্যোগী ক্ষমতা রয়েছে। বিভিন্ন রাষ্ট্রীয় প্রতিষ্ঠানের জন্য, আইন উপযুক্ততা অনুযায়ী সক্রিয় ক্ষমতা (active) বা নিষ্ক্রিয় ক্ষমতা (passive) নির্ধারণ করতে পারে।
সক্রিয় ক্ষমতা হল সেই ক্ষমতা যা আইন রাষ্ট্রীয় প্রতিষ্ঠানগুলিকে আবেদন ছাড়াই তাদের ক্ষমতা প্রয়োগের অনুমতি দেয়, যেমন সংসদ সদস্যদের আইন প্রস্তাব করার ক্ষমতা। নিষ্ক্রিয় ক্ষমতা হল সেই ক্ষমতা যা আইন রাষ্ট্রীয় প্রতিষ্ঠানগুলিকে শুধুমাত্র পূর্ব আবেদন বা সুপারিশ থাকলে প্রয়োগ করতে বলে, যেমন প্রশাসনিক কর্মকর্তাদের আবেদনকারীদের থেকে পূর্ব আবেদন থাকলেই লাইসেন্স দেওয়ার ক্ষমতা।
নিষ্ক্রিয় ক্ষমতা সম্পন্ন রাষ্ট্রীয় প্রতিষ্ঠান হিসেবে বিচার বিভাগীয় সংস্থা বা আদালত সম্পর্কে, আইন নির্ধারণ করে যে আদালত কেবল তখনই মামলা বিবেচনা ও বিচার করার ক্ষমতা প্রয়োগ করতে পারে যখন পক্ষগুলির মধ্যে বিবাদ থাকে এবং কেউ বিবেচনার জন্য মামলাটি আদালতে নিয়ে আসে। এটি “বাদী না থাকলে মামলা নেই” আইনি নীতি অনুসরণ করে। নিষ্ক্রিয় ক্ষমতা সম্পন্ন প্রতিষ্ঠান হওয়ার ফলাফল হল যে সমাজে বিবাদ দেখা দিলেও, যদি কেউ সেই বিবাদটি বিবেচনার জন্য আদালতে না নিয়ে আসে, তাহলে আদালত নিজে থেকে সেই বিষয়টি বিবেচনা শুরু করতে পারে না।
তবে, কিছু ক্ষেত্রে যেখানে আইনের বিশেষ কারণ থাকে, সেখানে আইন কোনো ব্যক্তি বা সংস্থাকে মামলা আদালতে নিয়ে যাবে কি যাবে না তা বেছে নেওয়ার অনুমতি নাও দিতে পারে। বরং, আইনে নির্ধারিত বাস্তব পরিস্থিতি ঘটলে সেই ব্যক্তি বা সংস্থাকে মামলা আদালতে নিয়ে যেতে হবে। উদাহরণস্বরূপ, অর্গানিক আইনের খসড়ার সাংবিধানিক পর্যালোচনা সংক্রান্ত মামলা, কারণ এই প্রক্রিয়াটি সংবিধান মেনে চলা নিশ্চিত করার জন্য গুরুত্বপূর্ণ। ফলে, থাই সংবিধানের কিছু সংস্করণে প্রতিনিধি সভাকে সব অর্গানিক আইনের খসড়া অনুমোদনের পর সাংবিধানিক পর্যালোচনার জন্য সাংবিধানিক আদালতে জমা দিতে হবে বলে নির্ধারণ করা হয়েছিল।
যাই হোক, আদালতে মামলা নিয়ে যাওয়া ঐচ্ছিক বা বাধ্যতামূলক ব্যবস্থা যাই হোক না কেন, বিভিন্ন বিবাদের বিচার করার ক্ষমতা প্রয়োগে, আদালত কেবল তখনই তা করতে পারে যখন কেউ বিবেচনার জন্য মামলা নিয়ে আসে।
[টীকা: পাদটীকাগুলি থাই সংবিধান ২০১৭-এর নির্দিষ্ট অনুচ্ছেদগুলির উল্লেখ করে যা কর্মী নির্বাচন (অনুচ্ছেদ ২০০), সাংবিধানিক আদালতের সুপারিশ (অনুচ্ছেদ ১৩১), এবং অন্যান্য সাংবিধানিক বিধান (অনুচ্ছেদ ১৪১) সম্পর্কিত]

Malay

Walaupun mahkamah merupakan institusi yang berfungsi untuk mengadili pertikaian, dalam kes-kes yang dianggap sesuai, perlembagaan boleh memberikan mahkamah beberapa kuasa khas yang tidak dapat dielakkan. Sebagai contoh, Perlembagaan Kerajaan Thailand (2017) menetapkan bahawa mahkamah mempunyai kuasa dan tanggungjawab untuk memilih individu bagi mengisi jawatan di pelbagai institusi negara, atau mempunyai kuasa untuk mencadangkan pindaan kepada beberapa undang-undang perlembagaan. Fungsi mahkamah ini tidak dianggap sebagai “kuasa kehakiman” tetapi merupakan pelaksanaan “kuasa pentadbiran” di bawah Perlembagaan.

Mahkamah adalah institusi yang mempunyai kuasa inisiatif dalam mengadili pertikaian. Bagi pelbagai institusi negara, undang-undang boleh menetapkan kuasa aktif (active) atau kuasa pasif (passive) mengikut kesesuaian.

Kuasa aktif adalah kuasa yang dibenarkan oleh undang-undang kepada institusi negara untuk melaksanakan kuasa mereka tanpa memerlukan permohonan, seperti kuasa ahli parlimen untuk mencadangkan undang-undang. Kuasa pasif adalah kuasa yang dikehendaki oleh undang-undang untuk dilaksanakan oleh institusi negara hanya apabila terdapat permohonan atau cadangan terlebih dahulu, seperti kuasa pegawai pentadbiran untuk mengeluarkan lesen hanya apabila terdapat permohonan terlebih dahulu daripada pemohon.
Berkenaan dengan badan kehakiman atau mahkamah sebagai institusi negara yang mempunyai kuasa pasif, undang-undang menetapkan bahawa mahkamah hanya boleh melaksanakan kuasa untuk mempertimbangkan dan mengadili kes apabila terdapat pertikaian antara pihak-pihak dan seseorang membawa kes tersebut ke mahkamah untuk dipertimbangkan. Ini mengikut prinsip undang-undang “tiada plaintif, tiada kes.” Hasil daripada menjadi institusi yang mempunyai kuasa pasif bermakna walaupun terdapat pertikaian dalam masyarakat, jika tiada sesiapa membawa pertikaian tersebut ke mahkamah untuk dipertimbangkan, mahkamah tidak boleh memulakan pertimbangan perkara tersebut dengan sendirinya.
Walau bagaimanapun, dalam beberapa kes di mana undang-undang mempunyai sebab khas, undang-undang mungkin tidak membenarkan mana-mana individu atau organisasi memilih sama ada hendak membawa kes ke mahkamah atau tidak. Sebaliknya, ia akan menghendaki individu atau organisasi tersebut membawa kes ke mahkamah jika keadaan fakta yang ditetapkan oleh undang-undang berlaku. Sebagai contoh, kes-kes berkaitan dengan semakan perlembagaan draf undang-undang organik, kerana mekanisme ini penting dalam memastikan pematuhan kepada perlembagaan. Oleh itu, beberapa versi perlembagaan Thailand menghendaki Dewan Rakyat mengemukakan semua draf undang-undang organik kepada Mahkamah Perlembagaan untuk semakan perlembagaan selepas kelulusan oleh Dewan.
Walau bagaimanapun, sama ada membawa kes ke mahkamah merupakan sistem pilihan atau mandatori, dalam melaksanakan kuasa untuk mengadili pelbagai pertikaian, mahkamah hanya boleh berbuat demikian apabila seseorang membawa kes untuk dipertimbangkan.
[Nota: Nota kaki merujuk kepada artikel khusus dalam Perlembagaan Thailand 2017 berkaitan dengan pemilihan kakitangan (Artikel 200), cadangan Mahkamah Perlembagaan (Artikel 131), dan peruntukan perlembagaan lain (Artikel 141)]

Tamil

நீதிமன்றம் சர்ச்சைகளை தீர்ப்பதற்கான நிறுவனமாக இருந்தாலும், பொருத்தமானதாகக் கருதப்படும் சூழ்நிலைகளில், அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்திற்கு சில தவிர்க்க முடியாத சிறப்பு அதிகாரங்களை வழங்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக, தாய்லாந்து ராஜ்யத்தின் அரசியலமைப்பு (2017) நீதிமன்றத்திற்கு பல்வேறு அரசு நிறுவனங்களில் பதவிகளை வகிப்பதற்கு தனிநபர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரம் மற்றும் கடமையை வழங்குகிறது, அல்லது சில அரசியலமைப்பு சட்டங்களில் திருத்தங்களை பரிந்துரைக்கும் அதிகாரத்தை வழங்குகிறது. நீதிமன்றத்தின் இந்த செயல்பாடுகள் “நீதித்துறை அதிகாரம்” என கருதப்படவில்லை, மாறாக அரசியலமைப்பின் கீழ் “நிர்வாக அதிகாரத்தின்” பயன்பாடாக கருதப்படுகிறது.

நீதிமன்றம் சர்ச்சைகளை தீர்ப்பதில் முன்முயற்சி அதிகாரம் கொண்ட நிறுவனமாகும். பல்வேறு அரசு நிறுவனங்களுக்கு, சட்டம் பொருத்தமானதாகக் கருதப்படும் வகையில் செயலில் அதிகாரம் (active) அல்லது செயலற்ற அதிகாரம் (passive) ஆகியவற்றை நிர்ணயிக்கலாம்.

செயலில் அதிகாரம் என்பது சட்டம் அரசு நிறுவனங்களுக்கு விண்ணப்பம் இல்லாமலேயே அவர்களின் அதிகாரத்தை பயன்படுத்த அனுமதிக்கும் அதிகாரமாகும், எடுத்துக்காட்டாக, பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் சட்டம் முன்மொழியும் அதிகாரம். செயலற்ற அதிகாரம் என்பது சட்டம் அரசு நிறுவனங்களிடம் முன்கூட்டியே விண்ணப்பம் அல்லது பரிந்துரை இருக்கும்போது மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என கோரும் அதிகாரமாகும், எடுத்துக்காட்டாக, நிர்வாக அதிகாரிகள் விண்ணப்பதாரர்களிடமிருந்து முன்கூட்டியே விண்ணப்பம் இருக்கும்போது மட்டுமே அனுமதி வழங்கும் அதிகாரம்.
செயலற்ற அதிகாரம் கொண்ட அரசு நிறுவனங்களாக நீதித்துறை அமைப்புகள் அல்லது நீதிமன்றங்களைப் பொறுத்தவரை, தரப்பினர்களுக்கிடையே சர்ச்சை இருக்கும்போதும், யாராவது அந்த வழக்கை பரிசீலனைக்காக நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு வரும்போதும் மட்டுமே நீதிமன்றங்கள் வழக்குகளை பரிசீலிக்கவும் தீர்ப்பளிக்கவும் தங்கள் அதிகாரத்தை பயன்படுத்த முடியும் என சட்டம் நிர்ணயிக்கிறது. இது “வாதி இல்லையேல் வழக்கு இல்லை” என்ற சட்டக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றுகிறது. செயலற்ற அதிகாரம் கொண்ட நிறுவனமாக இருப்பதன் விளைவாக, சமூகத்தில் சர்ச்சைகள் எழுந்தாலும், யாரும் அந்த சர்ச்சையை பரிசீலனைக்காக நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு வராவிட்டால், நீதிமன்றம் தானாக முன்வந்து அந்த விஷயத்தை பரிசீலிக்க முடியாது என்பதாகும்.
இருப்பினும், சட்டத்திற்கு சிறப்பு காரணங்கள் இருக்கும் சில சந்தர்ப்பங்களில், எந்த தனிநபர் அல்லது நிறுவனமும் வழக்கை நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு செல்வதா இல்லையா என்பதை தேர்வு செய்ய சட்டம் அனுமதிக்காமல் இருக்கலாம். மாறாக, சட்டத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட உண்மை சூழ்நிலைகள் ஏற்படும்போது, அந்த தனிநபர் அல்லது நிறுவனம் வழக்கை நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும் என கோரும். எடுத்துக்காட்டாக, அரசியலமைப்புடன் இணக்கத்தை உறுதி செய்வதில் இந்த பொறிமுறை முக்கியமானது என்பதால், கரிம சட்ட வரைவுகளின் அரசியலமைப்பு மீளாய்வு தொடர்பான வழக்குகள். எனவே, தாய் அரசியலமைப்பின் சில பதிப்புகள் பிரதிநிதிகள் சபை அனைத்து கரிம சட்ட வரைவுகளையும் சபையின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகு அரசியலமைப்பு மீளாய்வுக்காக அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்திற்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தியது.
எவ்வாறாயினும், நீதிமன்றத்திற்கு வழக்குகளை கொண்டு செல்வது விருப்ப முறையாக இருந்தாலும் அல்லது கட்டாய முறையாக இருந்தாலும், பல்வேறு சர்ச்சைகளை தீர்ப்பதற்கான அதிகாரத்தை பயன்படுத்துவதில், யாராவது பரிசீலனைக்காக வழக்கை கொண்டு வரும்போது மட்டுமே நீதிமன்றம் அதை செய்ய முடியும்.
[குறிப்பு: அடிக்குறிப்புகள் ஊழியர்கள் தேர்வு (பிரிவு 200), அரசியலமைப்பு நீதிமன்ற பரிந்துரைகள் (பிரிவு 131), மற்றும் பிற அரசியலமைப்பு விதிகள் (பிரிவு 141) தொடர்பான 2017 தாய் அரசியலமைப்பின் குறிப்பிட்ட பிரிவுகளை குறிப்பிடுகின்றன]

Telugu

న్యాయస్థానం వివాదాలను పరిష్కరించే సంస్థగా ఉన్నప్పటికీ, సముచితమని భావించే సందర్భాలలో, రాజ్యాంగం న్యాయస్థానానికి కొన్ని తప్పనిసరి ప్రత్యేక అధికారాలను ఇవ్వవచ్చు. ఉదాహరణకు, థాయిలాండ్ రాజ్య రాజ్యాంగం (2017) న్యాయస్థానానికి వివిధ రాష్ట్ర సంస్థలలో పదవులకు వ్యక్తులను ఎంపిక చేసే అధికారం మరియు బాధ్యత, లేదా కొన్ని రాజ్యాంగ చట్టాలలో సవరణలను సూచించే అధికారాన్ని ఇస్తుంది. న్యాయస్థానం యొక్క ఈ విధులు “న్యాయపరమైన అధికారం”గా కాకుండా రాజ్యాంగం కింద “పరిపాలన అధికారం” వినియోగంగా పరిగణించబడతాయి.

న్యాయస్థానం వివాదాల పరిష్కారంలో చొరవ తీసుకునే అధికారం కలిగిన సంస్థ. వివిధ రాష్ట్ర సంస్థల కోసం, చట్టం సముచితమైనట్లుగా క్రియాశీల అధికారం (active) లేదా నిష్క్రియ అధికారం (passive) నిర్ధారించవచ్చు.

క్రియాశీల అధికారం అంటే చట్టం రాష్ట్ర సంస్థలకు దరఖాస్తు లేకుండానే తమ అధికారాన్ని వినియోగించుకునే అవకాశం ఇస్తుంది, ఉదాహరణకు పార్లమెంట్ సభ్యుల చట్ట ప్రతిపాదన అధికారం. నిష్క్రియ అధికారం అంటే చట్టం రాష్ట్ర సంస్థలు ముందస్తు దరఖాస్తు లేదా సిఫార్సు ఉన్నప్పుడు మాత్రమే వినియోగించాలని కోరే అధికారం, ఉదాహరణకు పరిపాలన అధికారులు దరఖాస్తుదారుల నుండి ముందస్తు దరఖాస్తు ఉన్నప్పుడు మాత్రమే లైసెన్స్ జారీ చేసే అధికారం.
నిష్క్రియ అధికారం కలిగిన రాష్ట్ర సంస్థలుగా న్యాయ సంస్థలు లేదా న్యాయస్థానాలకు సంబంధించి, పక్షాల మధ్య వివాదం ఉన్నప్పుడు మరియు ఎవరైనా ఆ కేసును పరిశీలన కోసం న్యాయస్థానానికి తెచ్చినప్పుడు మాత్రమే న్యాయస్థానాలు కేసులను పరిశీలించి తీర్పు ఇచ్చే తమ అధికారాన్ని వినియోగించుకోవచ్చని చట్టం నిర్ధారిస్తుంది. ఇది “వాది లేకుండా కేసు లేదు” అనే న్యాయ సూత్రాన్ని అనుసరిస్తుంది. నిష్క్రియ అధికారం కలిగిన సంస్థగా ఉండటం వల్ల, సమాజంలో వివాదాలు తలెత్తినప్పటికీ, ఎవరూ ఆ వివాదాన్ని పరిశీలన కోసం న్యాయస్థానానికి తీసుకురాకపోతే, న్యాయస్థానం స్వయంగా ఆ విషయాన్ని పరిశీలించడం ప్రారంభించలేదు.
అయితే, చట్టానికి ప్రత్యేక కారణాలు ఉన్న కొన్ని సందర్భాలలో, ఏ వ్యక్తి లేదా సంస్థ కేసును న్యాయస్థానానికి తీసుకెళ్తారా లేదా అనే ఎంపికను చట్టం అనుమతించకపోవచ్చు. బదులుగా, చట్టంలో పేర్కొన్న వాస్తవ పరిస్థితులు తలెత్తితే, ఆ వ్యక్తి లేదా సంస్థ కేసును న్యాయస్థానానికి తీసుకెళ్లాలని కోరుతుంది. ఉదాహరణకు, ఆర్గానిక్ చట్ట ముసాయిదాల రాజ్యాంగ సమీక్షకు సంబంధించిన కేసులు, ఎందుకంటే ఈ యంత్రాంగం రాజ్యాంగానికి అనుగుణంగా ఉండేలా చూడటంలో ముఖ్యమైనది. అందువల్ల, థాయ్ రాజ్యాంగం యొక్క కొన్ని వెర్షన్లు ప్రతినిధుల సభ అన్ని ఆర్గానిక్ చట్ట ముసాయిదాలను సభ ఆమోదం తర్వాత రాజ్యాంగ సమీక్ష కోసం రాజ్యాంగ న్యాయస్థానానికి సమర్పించాలని నిర్దేశించాయి.
అయినప్పటికీ, న్యాయస్థానానికి కేసులు తీసుకెళ్లడం ఐచ్ఛిక వ్యవస్థ లేదా తప్పనిసరి వ్యవస్థ ఏదైనా, వివిధ వివాదాలను పరిష్కరించే అధికారాన్ని వినియోగించడంలో, ఎవరైనా పరిశీలన కోసం కేసును తీసుకువచ్చినప్పుడు మాత్రమే న్యాయస్థానం దానిని చేయగలదు.
[గమనిక: పాదసూచికలు థాయ్ రాజ్యాంగం 2017 లోని సిబ్బంది ఎంపిక (ఆర్టికల్ 200), రాజ్యాంగ న్యాయస్థానం సిఫార్సులు (ఆర్టికల్ 131), మరియు ఇతర రాజ్యాంగ నిబంధనలు (ఆర్టికల్ 141) కు సంబంధించిన నిర్దిష్ట ఆర్టికల్స్ ను సూచిస్తాయి]

Hebrew

להעניק לבית המשפט סמכויות מיוחדות מסוימות שלא ניתן להימנע מהן. לדוגמה, חוקת ממלכת תאילנד (2017) קובעת כי לבית המשפט יש סמכות וחובה לבחור אנשים לתפקידים במוסדות מדינה שונים, או יש לו סמכות להמליץ על תיקונים לחוקים חוקתיים מסוימים. תפקודים אלה של בית המשפט אינם נחשבים “סמכות שיפוטית” אלא מימוש “סמכות מנהלית” על פי החוקה.

בית המשפט הוא מוסד בעל סמכות יוזמה בהכרעה בסכסוכים. עבור מוסדות מדינה שונים, החוק יכול לקבוע סמכות פעילה (active) או סמכות סבילה (passive) כפי שנמצא מתאים.

סמכות פעילה היא סמכות שהחוק מאפשר למוסדות המדינה להפעיל ללא צורך בבקשה, כמו סמכותם של חברי הפרלמנט להציע חקיקה. סמכות סבילה היא סמכות שהחוק דורש ממוסדות המדינה להפעיל רק כאשר יש בקשה או המלצה מראש, כמו סמכותם של פקידי מנהל להנפיק רישיונות רק כאשר יש בקשה מראש מהמבקשים.
בנוגע לגופים שיפוטיים או בתי משפט כמוסדות מדינה בעלי סמכות סבילה, החוק קובע כי בתי המשפט יכולים להפעיל את סמכותם לדון ולהכריע בתיקים רק כאשר יש סכסוך בין הצדדים ומישהו מביא את התיק לבית המשפט לדיון. זה עוקב אחר העיקרון המשפטי “אין תובע, אין תיק”. התוצאה של היות מוסד בעל סמכות סבילה משמעה שגם אם מתעוררים סכסוכים בחברה, אם אף אחד לא מביא את הסכסוך הזה לבית המשפט לדיון, בית המשפט אינו יכול להתחיל לדון בעניין מיוזמתו.
עם זאת, במקרים מסוימים בהם לחוק יש סיבות מיוחדות, החוק עשוי לא לאפשר לאף אדם או ארגון לבחור אם להביא את התיק לבית המשפט או לא. במקום זאת, הוא ידרוש מאותו אדם או ארגון להביא את התיק לבית המשפט אם מתרחשות נסיבות עובדתיות שנקבעו בחוק. לדוגמה, תיקים הנוגעים לבחינה חוקתית של הצעות חוק אורגניות, משום שמנגנון זה חשוב בהבטחת הציות לחוקה. לפיכך, גרסאות מסוימות של החוקה התאילנדית דרשו מבית הנבחרים להגיש את כל הצעות החוק האורגניות לבית המשפט החוקתי לבחינה חוקתית לאחר אישורן על ידי הבית.
עם זאת, בין אם הבאת תיקים לבית המשפט היא מערכת אופציונלית או חובה, בהפעלת הסמכות להכריע בסכסוכים שונים, בית המשפט יכול לעשות זאת רק כאשר מישהו מביא תיק לדיון.
[הערה: הערות השוליים מתייחסות לסעיפים ספציפיים בחוקה התאילנדית 2017 הנוגעים לבחירת כוח אדם (סעיף 200), המלצות בית המשפט החוקתי (סעיף 131), והוראות חוקתיות אחרות (סעיף 141)]

Persian

اگرچه دادگاه نهادی است که وظیفه رسیدگی به اختلافات را دارد، در مواردی که مناسب تشخیص داده می‌شود، قانون اساسی می‌تواند اختیارات ویژه‌ای را که اجتناب‌ناپذیر هستند به دادگاه اعطا کند. برای مثال، قانون اساسی پادشاهی تایلند (2017) مقرر می‌دارد که دادگاه دارای اختیار و وظیفه انتخاب افراد برای تصدی مناصب در نهادهای مختلف دولتی است، یا اختیار پیشنهاد اصلاحات در برخی قوانین اساسی را دارد. این کارکردهای دادگاه “قدرت قضایی” محسوب نمی‌شوند بلکه اعمال “قدرت اداری” تحت قانون اساسی هستند.

دادگاه نهادی است که در رسیدگی به اختلافات دارای قدرت ابتکار عمل است. برای نهادهای مختلف دولتی، قانون می‌تواند قدرت فعال (active) یا قدرت منفعل (passive) را حسب مقتضی تعیین کند.

قدرت فعال، قدرتی است که قانون به نهادهای دولتی اجازه می‌دهد بدون نیاز به درخواست، اختیارات خود را اعمال کنند، مانند اختیار نمایندگان مجلس در پیشنهاد قانون. قدرت منفعل، قدرتی است که قانون از نهادهای دولتی می‌خواهد تنها در صورت وجود درخواست یا توصیه قبلی آن را اعمال کنند، مانند اختیار مقامات اداری در صدور مجوز تنها در صورت وجود درخواست قبلی از متقاضیان.
در مورد نهادهای قضایی یا دادگاه‌ها به عنوان نهادهای دولتی دارای قدرت منفعل، قانون مقرر می‌دارد که دادگاه‌ها تنها زمانی می‌توانند اختیار رسیدگی و قضاوت در پرونده‌ها را اعمال کنند که اختلافی بین طرفین وجود داشته باشد و کسی پرونده را برای رسیدگی به دادگاه بیاورد. این از اصل حقوقی “بدون شاکی، پرونده‌ای وجود ندارد” پیروی می‌کند. نتیجه نهاد دارای قدرت منفعل بودن به این معناست که حتی اگر اختلافاتی در جامعه بروز کند، اگر کسی آن اختلاف را برای رسیدگی به دادگاه نیاورد، دادگاه نمی‌تواند خود رسیدگی به موضوع را آغاز کند.
با این حال، در برخی موارد که قانون دلایل خاصی دارد، ممکن است قانون به هیچ فرد یا سازمانی اجازه انتخاب اینکه آیا پرونده را به دادگاه ببرد یا خیر را ندهد. در عوض، از آن فرد یا سازمان خواهد خواست در صورت بروز شرایط واقعی مقرر در قانون، پرونده را به دادگاه ببرد. برای مثال، پرونده‌های مربوط به بررسی مطابقت با قانون اساسی پیش‌نویس قوانین ارگانیک، زیرا این سازوکار در تضمین رعایت قانون اساسی مهم است. بنابراین، برخی نسخه‌های قانون اساسی تایلند مقرر می‌کردند که مجلس نمایندگان باید تمام پیش‌نویس‌های قوانین ارگانیک را پس از تصویب مجلس، برای بررسی مطابقت با قانون اساسی به دادگاه قانون اساسی ارائه دهد.
با این حال، چه بردن پرونده‌ها به دادگاه یک سیستم اختیاری باشد و چه اجباری، در اعمال اختیار قضاوت در مورد اختلافات مختلف، دادگاه تنها زمانی می‌تواند این کار را انجام دهد که کسی پرونده‌ای را برای رسیدگی بیاورد.
[یادداشت: پانویس‌ها به مواد خاصی از قانون اساسی تایلند 2017 در رابطه با انتخاب کارکنان (ماده 200)، توصیه‌های دادگاه قانون اساسی (ماده 131)، و سایر مقررات قانون اساسی (ماده 141) اشاره دارند]

Urdu

عدالت ایک ایسا ادارہ ہے جو تنازعات کا فیصلہ کرنے کا کام کرتی ہے، لیکن جن معاملات میں مناسب سمجھا جاتا ہے، آئین عدالت کو کچھ ناگزیر خصوصی اختیارات دے سکتا ہے۔ مثال کے طور پر، تھائی لینڈ کی بادشاہت کا آئین (2017) عدالت کو مختلف ریاستی اداروں میں عہدوں کے لیے افراد کا انتخاب کرنے کا اختیار اور فرض دیتا ہے، یا کچھ آئینی قوانین میں ترامیم کی سفارش کرنے کا اختیار دیتا ہے۔ عدالت کے یہ کام “عدالتی اختیار” نہیں بلکہ آئین کے تحت “انتظامی اختیار” کے استعمال کے طور پر سمجھے جاتے ہیں۔

عدالت تنازعات کے فیصلے میں پہل کار اختیار رکھنے والا ادارہ ہے۔ مختلف ریاستی اداروں کے لیے، قانون مناسبت کے مطابق فعال اختیار (active) یا غیر فعال اختیار (passive) مقرر کر سکتا ہے۔

فعال اختیار وہ اختیار ہے جو قانون ریاستی اداروں کو درخواست کے بغیر اپنا اختیار استعمال کرنے کی اجازت دیتا ہے، جیسے پارلیمنٹ کے ممبران کا قانون سازی تجویز کرنے کا اختیار۔ غیر فعال اختیار وہ اختیار ہے جو قانون ریاستی اداروں سے صرف پہلے سے درخواست یا سفارش موجود ہونے پر استعمال کرنے کا تقاضا کرتا ہے، جیسے انتظامی افسران کا درخواست گزاروں سے پہلے سے درخواست موجود ہونے پر ہی لائسنس جاری کرنے کا اختیار۔
غیر فعال اختیار رکھنے والے ریاستی اداروں کے طور پر عدالتی اداروں یا عدالتوں کے حوالے سے، قانون یہ مقرر کرتا ہے کہ عدالتیں صرف اسی وقت مقدمات پر غور اور فیصلہ کرنے کا اپنا اختیار استعمال کر سکتی ہیں جب فریقین کے درمیان تنازع ہو اور کوئی مقدمہ غور کے لیے عدالت میں لائے۔ یہ “مدعی نہیں تو مقدمہ نہیں” کے قانونی اصول کی پیروی کرتا ہے۔ غیر فعال اختیار رکھنے والا ادارہ ہونے کا نتیجہ یہ ہے کہ معاشرے میں تنازعات پیدا ہوں، لیکن اگر کوئی اس تنازع کو غور کے لیے عدالت میں نہیں لاتا، تو عدالت خود سے اس معاملے پر غور شروع نہیں کر سکتی۔
تاہم، کچھ معاملات میں جہاں قانون کی خصوصی وجوہات ہیں، قانون کسی فرد یا تنظیم کو یہ انتخاب نہ کرنے دے کہ وہ مقدمہ عدالت میں لے جائے یا نہیں۔ اس کے بجائے، یہ اس فرد یا تنظیم سے تقاضا کرے گا کہ اگر قانون میں مقرر کردہ حقیقی حالات پیدا ہوں تو مقدمہ عدالت میں لے جائے۔ مثال کے طور پر، آرگینک قوانین کے مسودوں کی آئینی جائزے سے متعلق مقدمات، کیونکہ یہ طریقہ کار آئین کی پابندی کو یقینی بنانے میں اہم ہے۔ لہٰذا، تھائی آئین کے کچھ ورژنز نے نمائندگان کی اسمبلی سے تقاضا کیا کہ وہ تمام آرگینک قوانین کے مسودوں کو اسمبلی کی منظوری کے بعد آئینی جائزے کے لیے آئینی عدالت میں پیش کرے۔
تاہم، عدالت میں مقدمات لے جانا اختیاری نظام ہو یا لازمی نظام، مختلف تنازعات کا فیصلہ کرنے کے اختیار کے استعمال میں، عدالت صرف اسی وقت ایسا کر سکتی ہے جب کوئی غور کے لیے مقدمہ لائے۔
[نوٹ: حواشی تھائی آئین 2017 کی مخصوص دفعات کا حوالہ دیتے ہیں جو عملے کے انتخاب (دفعہ 200)، آئینی عدالت کی سفارشات (دفعہ 131)، اور دیگر آئینی احکامات (دفعہ 141) سے متعلق ہیں]

Pashto

Swedish

Även om domstolen är en institution som har till funktion att avgöra tvister,

Även om – Eh-ven om – Although / Even though
domstolen – dom-stoh-len – The court
är – är – Is
en institution – en in-sti-tu-shun – An institution
som – som – That / Which
har – har – Has
till funktion – till funk-shun – As its function
att – att – To
avgöra – av-yö-ra – Settle / Decide
tvister – tvis-ter – Disputes

kan konstitutionen i fall som anses lämpliga ge domstolen vissa oundvikliga särskilda befogenheter. Till exempel fastställer Konungariket Thailands konstitution (2017) att domstolen har befogenhet och skyldighet att välja personer till positioner i olika statliga institutioner, eller har befogenhet att rekommendera ändringar i vissa konstitutionella lagar. Dessa domstolsfunktioner anses inte vara “rättslig makt” utan utövande av “administrativ makt” enligt konstitutionen.

Domstolen är en institution med initiativrätt i avgörandet av tvister. För olika statliga institutioner kan lagen fastställa aktiv befogenhet (active) eller passiv befogenhet (passive) efter vad som anses lämpligt.

Aktiv befogenhet är den befogenhet som lagen tillåter statliga institutioner att utöva utan behov av ansökan, såsom parlamentsledamöters befogenhet att föreslå lagstiftning. Passiv befogenhet är den befogenhet som lagen kräver att statliga institutioner utövar endast när det finns en föregående ansökan eller rekommendation, såsom administrativa tjänstemäns befogenhet att utfärda tillstånd endast när det finns en föregående ansökan från sökande.
Beträffande rättsliga organ eller domstolar som statliga institutioner med passiv befogenhet, fastställer lagen att domstolar endast kan utöva sin befogenhet att överväga och döma i mål när det finns en tvist mellan parterna och någon för målet till domstolen för övervägande. Detta följer den juridiska principen “ingen kärande, inget mål.” Resultatet av att vara en institution med passiv befogenhet innebär att även om tvister uppstår i samhället, om ingen för den tvisten till domstolen för övervägande, kan domstolen inte själv börja överväga ärendet.
I vissa fall där lagen har särskilda skäl kan dock lagen inte tillåta någon person eller organisation att välja om de ska föra målet till domstolen eller inte. Istället kommer den att kräva att den personen eller organisationen för målet till domstolen om faktiska omständigheter som föreskrivs i lagen uppstår. Till exempel mål rörande konstitutionell granskning av utkast till organiska lagar, eftersom denna mekanism är viktig för att säkerställa efterlevnad av konstitutionen. Därför krävde vissa versioner av den thailändska konstitutionen att representanthuset skulle lämna in alla utkast till organiska lagar till författningsdomstolen för konstitutionell granskning efter husets godkännande.
Oavsett om det att föra mål till domstolen är ett valfritt eller obligatoriskt system, kan domstolen i utövandet av befogenheten att döma i olika tvister endast göra detta när någon för ett mål för övervägande.
[Obs: Fotnoterna hänvisar till specifika artiklar i den thailändska konstitutionen 2017 rörande val av personal (artikel 200), författningsdomstolens rekommendationer (artikel 131), och andra konstitutionella bestämmelser (artikel 141)]

Swahili

Laos

Shan

Hausa

Marathi

Gujarati

Norwegian

Danish

Uzbekistan

Kazakhstan

Polish

Greek

Armenian

Amharic

Xhosa

Hungarian

Tamazight

Kurds

• Facebook
• X
• Line