thai
ความผิดต่อชีวิตร่างกาย 10-51
ข้อสังเกต
ปัญหาที่ว่า อย่างไรเป็นอันตรายแก่กายหรือจิตใจ นั้น ปอ. ไม่ได้ให้หลักอะไว้ ดังนั้นจึงต้องศึกษาจากคำพิพากษาฎีกาซึ่งคำพิพากษาฎีกาได้วางหลักไว้ว่า การพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แห่งการกระทำรุนแรงหรือไม่นั้น น่าจะพิจารณาได้จากข้อเท็จจริงว่าผู้ทำร้ายมีเพียงคนเดียวหรือว่าหลายคนรุมทำร้าย ทำร้ายด้วยมือ ด้วยเท้าเปล่า หรือใช้อาวุธและอาวุธนั้นร้ายแรงเพียงใด อาการที่บาดที่ทำร้ายนั้นแสดงความรุนแรงมากหรือไม่ ส่วนเรื่องบาดแผล น่าจะพิจารณาจากข้อที่ว่าเป็นแค่รอยชีดช้วย ฟกช้ำ ถลอก หรือถึงกับแตกฉีกขาดเป็นแผล ขนาดของแผลและระยะเวลาที่ต้องรักษาแผล
อุทาหรณ์
(1) ฎ. 5506/2541 จำเลยฟันผู้เสียหายเพียงครั้งเดียวโดยมีลำพดมาจากจำเลยต่างด้าวเสียหายและภาวะว่าไปเอ่ยู่กับข้าวของใครนา ผู้เสียหายบอกให้จำเลยอยู่ให้ดีเสียก่อน สาเหตุเพียงเท่านี้ไม่มีสาเหตุร้ายแรงถึงกับจะต้องเอาชีวิตกัน ทั้งได้ความว่า ม. ได้เข้าห้ามจำเลยก็เชื่อฟัง นอกจากนี้มีดที่จำเลยใช้เป็นอาวุธก็เป็นมีดทำครัวทั้งใบมีดและด้ามมีความยาวเพียงประมาณ 1 ฟุต ก็อไม่ได้ว่าเป็นมีดขนาดใหญ่บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับก็มีขนาดเพียง 1 คูณ 5 เซนติเมตร ไม่ปรากฏว่ากระดูกแขนบริเวณที่ถูกฟันแตกหรือหักแต่อย่างใด ฟังไม่ได้ว่าจำเลยฟันโดยแรง ส่วนที่จำเลยพูดว่ามึงตายเสียเถอะอย่างอยู่เลย นั้น ก็น่าจะเกิดจากความไม่ไหวตะเอะกันและน่าจะเป็นเพียงการข่มขู่มากกว่าที่จะประสงค์ทำตายนั้นจริง พฤติการณ์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า คงฟังได้เพียงว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย
(2) ฎ. 108/2546 จำเลยได้รับแจ้งจาก พ. ว่าผู้เสียหายล่อลวง พ. ไปที่นั่งกะโลเพื่อล่วงเกินทางเพศ จำเลยโกรธแต่จึงวางแผนให้ พ. โทรศัพท์ไปหลอกผู้เสียหายให้ออกจากบ้านไปหา พ. ที่จุดเกิดเหตุเพื่อทำร้ายซึ่งล้วนเป็นการแก้แค้นแทน พ. เมื่อผู้เสียหายขับรถจักรยานยนต์ไปถึงที่เกิดเหตุจำเลยกับพวกก็รออยู่จึงเข้าไปทำร้ายผู้เสียหายทันทีผู้เสียหายหลบหนีจำเลยกับพวกไล่ตามและจำเลยใช้มีดแซ็งเขาหัวผู้เสียหายไป แล้วพวกของจำเลยใช้ของแข็งตีศรีษะผู้เสียหายจนผู้เสียหายแน่นิ่งเป็นผลสลิลจากนั้นจำเลยกับพวกหนีไปโดยมิโอิกาสเอารถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายไปด้วย ซึ่งการใช้มีดแซ็งผู้เสียหายและการทำร้ายผู้เสียหายโดตอนหลังเป็นเรื่องต่อเนื่องมาจากสาเหตุเดียวที่จำเลยโกรธแค้นผู้เสียหายที่ได้ว่าจะมิโอกนาเอาทรัพย์ของผู้เสียหายมาแบ่งแก่ไม่ การกระทำของจำเลยกับพวกจึงเป็นความผิดฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยโจ่งครองไว้ก่อนแต่เมื่อโจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยโจ่งครองไว้ก่อนจึงลงโทษจำเลยให้หนักขึ้นตาม ปอ. มาตรา 296 ไม่ได้คงลงโทษได้ตามมาตรา 295 เท่านั้น
ข้อสังเกต
ถ้าผู้กระทำมีเจตนาทำร้าย เช่น เอาไม้ตีหรือใช้มีดฟัน ถ้าตีหรือฟันไม่ถูกผู้เสียหาย หรือเสื้อระตีหรือฟันผู้เสียหาย ก็เป็นความผิดฐานพยายามทำร้ายร่างกายตามมาตรา 295, 80 ถ้าตีหรือฟันถูกจะต้องพิจารณาบาดแผลว่ารุนแรงถึงขั้นหรือไม่ ถ้ารุนแรงถึงขั้นก็ผิดฐานทำร้ายร่างกายตามมาตรา 295 แต่ถ้าบาดแผลไม่รุนแรงถึงขั้นก็เป็นความผิดลหุโทษตามมาตรา 391
อุทาหรณ์
(1) ฎ. 1937/2531 จำเลยเอาผีพร้าวางบนหลุดผู้เสียหายแล้วเกิดการแย่งฉิดกัน ทำให้บริเวณต้นคอด้านข้ายของผู้เสียหายมีรอยถูกระแทกด้วยของแข็งเป็นสันเดงและมีรอยถลอกเป็นเส้นยาว 3 นิ้วฟุต ซึ่งมิใช่ถือไม่ได้ว่าเป็นบาดแผลถึงกับเป็นเหตุให้รับอันตรายแก่กาย จำเลยมีความผิดตาม ปอ. มาตรา 391
english
Thai Criminal Law on Bodily Harm – Section 10-51
Notes
The question of what constitutes danger to body or mind is not defined in the Criminal Code. Therefore, we must study from Supreme Court judgments, which have established principles that the analysis of whether an act is violent should be considered from facts such as: whether the attacker was alone or there were multiple attackers; whether they used bare hands and feet or weapons, and how dangerous those weapons were; how severe the injuries caused appear to be. Regarding wounds, consideration should be based on whether they were merely bruises, contusions, abrasions, or actual lacerations; the size of the wounds and the duration of treatment required.
Case Examples
(1) Supreme Court Decision 5506/2541: The defendant struck the victim only once following a dispute about someone’s belongings. The victim told the defendant to behave properly. This cause was not serious enough to warrant taking a life. It was also found that when M. intervened, the defendant complied. Furthermore, the knife used by the defendant was a kitchen knife with blade and handle measuring only about 1 foot in length, which cannot be considered a large knife. The wound sustained by the victim was only 1×5 centimeters, with no evidence of broken arm bones in the struck area. It cannot be considered that the defendant struck with force. As for the defendant saying “you should die, don’t stay alive,” this likely resulted from heated emotions and was more likely a threat rather than an actual intent to kill. The circumstances do not support a finding that the defendant had intent to kill, only that the defendant had intent to cause bodily harm to the victim.
(2) Supreme Court Decision 108/2546: The defendant was informed by P. that the victim had lured P. to sit in a car to commit sexual harassment. Angry, the defendant planned for P. to call and trick the victim into leaving his house to meet P. at the scene, with the purpose of attacking him out of revenge for P. When the victim arrived on a motorcycle, the defendant and accomplices who were waiting attacked him immediately. The victim fled, but the defendant and accomplices pursued, and the defendant used a knife to stab the victim’s head. Then the defendant’s accomplices struck the victim’s head with a hard object until he was motionless, which was fatal. Afterward, the defendant and accomplices fled without taking the victim’s motorcycle. The stabbing and subsequent attack were connected to the same cause—the defendant’s anger at the victim for allegedly saying he would not share the victim’s property. Therefore, the defendant and accomplices committed the offense of jointly causing bodily harm to another person with premeditation. However, since the prosecutor did not specify in the indictment that the defendant acted with premeditation, the punishment cannot be increased under Section 296 of the Criminal Code, and the defendant can only be punished under Section 295.
Observations
If the perpetrator has intent to harm, such as hitting with a stick or stabbing with a knife, but misses the victim or only damages the victim’s clothing, this constitutes attempted bodily harm under Sections 295 and 80. If the blow or stab connects, the severity of the wound must be considered. If the wound is severe enough, it constitutes bodily harm under Section 295. If the wound is not severe enough, it is a petty offense under Section 391.
Case Example
(1) Supreme Court Decision 1937/2531: The defendant placed a machete on the victim’s shoulder, and a struggle ensued, causing the side of the victim’s neck to be struck by a hard object leaving a raised line and an abrasion 3 inches long. This cannot be considered a wound severe enough to cause danger to the body. The defendant was guilty under Section 391 of the Criminal Code.
chinese
泰国刑法关于人身伤害 – 第10-51节
注意事项
关于什么构成对身体或精神的危险，刑法典中并没有定义。因此，我们必须研究最高法院的判例，这些判例已经确立了原则，即对行为是否暴力的分析应该基于以下事实：攻击者是单独一人还是多人围攻；是否使用了空手和赤脚或武器，以及这些武器的危险程度；造成的伤害看起来有多严重。关于伤口，考虑应该基于它们是否仅仅是瘀伤、挫伤、擦伤，还是实际的撕裂伤；伤口的大小和需要治疗的时间长度。
案例举例
(1) 最高法院判决5506/2541：被告仅因一次关于某人物品的争执而击打受害者一次。受害者告诉被告要举止得体。这个原因并不足以导致夺取生命。还发现当M.介入时，被告服从了。此外，被告使用的刀是一把厨房刀，刀片和刀柄长度仅约1英尺，不能被视为大型刀具。受害者遭受的伤口只有1×5厘米，没有证据表明被击打部位的手臂骨骼断裂。不能认为被告用力击打。至于被告说”你应该死，不要活着”，这可能是由于情绪激动导致的，更可能是一种威胁而非实际的杀人意图。情况不支持认定被告有杀人的意图，只是被告有意图对受害者造成身体伤害。
(2) 最高法院判决108/2546：被告从P.处获悉受害者引诱P.坐在车内进行性骚扰。被告愤怒，计划让P.打电话诱骗受害者离开家到现场，目的是为P.报复攻击他。当受害者骑摩托车到达时，被告和同伙立即攻击他。受害者逃跑，但被告和同伙追赶，被告用刀刺中受害者的头部。然后被告的同伙用硬物击打受害者的头部直至他不动，这是致命的。之后，被告和同伙逃离，没有拿走受害者的摩托车。刺杀和后续攻击都与同一原因有关——被告对受害者据称不会分享受害者财产的愤怒。因此，被告和同伙犯下了共同蓄意伤害他人身体的罪行。然而，由于检察官没有在起诉书中指明被告是蓄意行事，根据刑法典第296条不能加重处罚，被告只能根据第295条受到处罚。
观察
如果行为人有伤害的意图，例如用棍棒击打或用刀刺，但未击中受害者或仅损坏受害者的衣物，这构成第295条和第80条规定的未遂身体伤害。如果击打或刺中了，必须考虑伤口的严重程度。如果伤口足够严重，则构成第295条规定的身体伤害。如果伤口不够严重，则是第391条规定的轻罪。
案例举例
(1) 最高法院判决1937/2531：被告将砍刀放在受害者肩上，发生争抢，导致受害者颈部侧面被硬物击中，留下一条凸起的线和一条3英寸长的擦伤。这不能被视为足以对身体造成危险的伤口。被告根据刑法典第391条有罪。
khmer
ច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌថៃស្តីពីការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយ – ផ្នែកទី 10-51
កំណត់សម្គាល់
សំណួរអំពីអ្វីដែលចាត់ទុកថាជាគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយឬផ្លូវចិត្តមិនត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងក្រមព្រហ្មទណ្ឌទេ។ ដូច្នេះ យើងត្រូវសិក្សាពីសាលក្រមតុលាការកំពូល ដែលបានបង្កើតគោលការណ៍ថាការវិភាគថាតើអំពើហិង្សាដែរឬទេគួរត្រូវពិចារណាលើការពិតដូចជា៖ តើអ្នកវាយប្រហារម្នាក់ឯង ឬមានអ្នកវាយប្រហារច្រើននាក់; តើពួកគេប្រើដៃទទេនិងជើងទទេ ឬអាវុធ ហើយអាវុធទាំងនោះគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងណា; របួសដែលបណ្តាលមកធ្ងន់ធ្ងរកម្រិតណា។ ចំពោះរបួស ការពិចារណាគួរផ្អែកលើថាតើវាគ្រាន់តែជាស្នាមជាំ ស្នាមកន្ទួល ស្នាមរលាត់ ឬជារបួសរហែកពិតប្រាកដ; ទំហំរបួសនិងរយៈពេលព្យាបាលដែលត្រូវការ។
ឧទាហរណ៍ករណី
(1) សេចក្តីសម្រេចតុលាការកំពូល 5506/2541៖ ចុងចោទបានវាយជនរងគ្រោះតែម្តងប៉ុណ្ណោះបន្ទាប់ពីមានជម្លោះអំពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នរណាម្នាក់។ ជនរងគ្រោះបានប្រាប់ចុងចោទឱ្យប្រព្រឹត្តឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ មូលហេតុនេះមិនធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កឱ្យមានការបាត់បង់ជីវិតទេ។ គេក៏បានរកឃើញថានៅពេល M. អន្តរាគមន៍ ចុងចោទបានគោរពតាម។ លើសពីនេះទៀត កាំបិតដែលចុងចោទប្រើគឺជាកាំបិតចង្រ្កាន ដែលមានប្លេដនិងដៃមានប្រវែងប្រហែល 1 ហ្វីតប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនអាចចាត់ទុកថាជាកាំបិតធំទេ។ របួសដែលជនរងគ្រោះទទួលរងមានទំហំតែ 1×5 សង់ទីម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ដោយគ្មានភស្តុតាងបង្ហាញថាឆ្អឹងដៃនៅតំបន់ដែលត្រូវបានវាយបានបាក់ទេ។ មិនអាចចាត់ទុកថាចុងចោទវាយដោយកម្លាំងខ្លាំងទេ។ ចំពោះចុងចោទដែលនិយាយថា “អ្នកគួរតែស្លាប់ កុំរស់នៅ” នេះទំនងជាបណ្តាលមកពីអារម្មណ៍ក្តៅ ហើយទំនងជាការគំរាមកំហែងជាជាងចេតនាប្រហារជីវិតពិតប្រាកដ។ កាលៈទេសៈមិនគាំទ្រការរកឃើញថាចុងចោទមានចេតនាសម្លាប់ទេ គឺគ្រាន់តែចុងចោទមានចេតនាបង្ករបួសរាងកាយដល់ជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះ។
(2) សេចក្តីសម្រេចតុលាការកំពូល 108/2546៖ ចុងចោទបានទទួលដំណឹងពី P. ថាជនរងគ្រោះបានបបួល P. ឱ្យអង្គុយក្នុងរថយន្តដើម្បីប្រព្រឹត្តការបៀតបៀនផ្លូវភេទ។ ដោយខឹង ចុងចោទបានរៀបចំផែនការឱ្យ P. ហៅទូរស័ព្ទនិងបោកបញ្ឆោតជនរងគ្រោះឱ្យចេញពីផ្ទះរបស់គាត់ទៅជួប P. នៅកន្លែងកើតហេតុ ក្នុងគោលបំណងវាយប្រហារគាត់ដោយសងសឹកសម្រាប់ P.។ នៅពេលជនរងគ្រោះមកដល់ដោយជិះម៉ូតូ ចុងចោទនិងសមគំនិតដែលកំពុងរង់ចាំបានវាយប្រហារគាត់ភ្លាមៗ។ ជនរងគ្រោះរត់គេច ប៉ុន្តែចុងចោទនិងសមគំនិតបានដេញតាម ហើយចុងចោទបានប្រើកាំបិតចាក់ក្បាលជនរងគ្រោះ។ បន្ទាប់មកសមគំនិតរបស់ចុងចោទបានវាយក្បាលជនរងគ្រោះដោយវត្ថុរឹងរហូតដល់គាត់នៅស្ងៀម ដែលបណ្តាលឱ្យស្លាប់។ បន្ទាប់មក ចុងចោទនិងសមគំនិតបានរត់គេចខ្លួន ដោយមិនបានយកម៉ូតូរបស់ជនរងគ្រោះទេ។ ការចាក់និងការវាយប្រហារជាបន្តបន្ទាប់ត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងមូលហេតុដូចគ្នា – កំហឹងរបស់ចុងចោទចំពោះជនរងគ្រោះដែលបាននិយាយថាគាត់នឹងមិនចែករំលែកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ជនរងគ្រោះ។ ដូច្នេះ ចុងចោទនិងសមគំនិតបានប្រព្រឹត្តបទល្មើសនៃការបង្ករបួសដល់រាងកាយអ្នកដទៃដោយចេតនា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារព្រះរាជអាជ្ញាមិនបានបញ្ជាក់នៅក្នុងបណ្តឹងចោទប្រកាន់ថាចុងចោទបានប្រព្រឹត្តដោយចេតនា ការដាក់ទោសមិនអាចបង្កើនឡើងតាមមាត្រា 296 នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌទេ ហើយចុងចោទអាចត្រូវបានដាក់ទោសតែតាមមាត្រា 295 ប៉ុណ្ណោះ។
ការសង្កេត
ប្រសិនបើអ្នកប្រព្រឹត្តមានចេតនាបង្កគ្រោះថ្នាក់ ដូចជាការវាយដោយដំបងឬការចាក់ដោយកាំបិត ប៉ុន្តែខកខានមិនបានប៉ះពាល់ដល់ជនរងគ្រោះ ឬគ្រាន់តែបំផ្លាញសម្លៀកបំពាក់របស់ជនរងគ្រោះ នេះបង្កើតបានជាការប៉ុនប៉ងបង្ករបួសរាងកាយតាមមាត្រា 295 និង 80។ ប្រសិនបើការវាយឬការចាក់ប៉ះពាល់ គេត្រូវពិចារណាពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃរបួស។ ប្រសិនបើរបួសធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ វាបង្កើតបានជាការបង្ករបួសរាងកាយតាមមាត្រា 295។ ប្រសិនបើរបួសមិនធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ទេ វាជាបទល្មើសតូចតាចតាមមាត្រា 391។
ឧទាហរណ៍ករណី
(1) សេចក្តីសម្រេចតុលាការកំពូល 1937/2531៖ ចុងចោទបានដាក់ពូថៅលើស្មារបស់ជនរងគ្រោះ ហើយមានការដណ្តើមគ្នាកើតឡើង បណ្តាលឱ្យចំហៀងក របស់ជនរងគ្រោះត្រូវបានវាយដោយវត្ថុរឹងបន្សល់ទុកបន្ទាត់ផុសឡើងនិងស្នាមរលាត់ប្រវែង 3 អ៊ីញ។ នេះមិនអាចចាត់ទុកថាជារបួសធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយទេ។ ចុងចោទមានទោសតាមមាត្រា 391 នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ។Re
burmese
vietnamese
indonesian
russian
Japanese
korean
Arab
Hindi
Filipino
Cantonese ,
Italian
French
German
Spanish
Turkish
Portuguese
Bengali
Malay
Tamil
Telugu
Hebrew
Persian
Urdu
Pashto
Swedish
Swahili
Laos
Shan
Hausa
Marathi
Gujarati
Norwegian
Danish
Uzbekistan
Kazakhstan
Polish
Greek
Armenian
Amharic
Xhosa
Hungarian
Tamazight
Kurds