thai
10-50 กฎหมายอาญา: ภาคบทบัญญัติทั่วไป ความผิด และลหุโทษ
การทำร้ายตามมาตรานี้มีความหมายรวมถึงการกระทำทุกประการที่เป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจของผู้อื่นได้ เช่น ชก ต่อย เตะ ทิ่ม แทง ฟัน ผลัก เอาไฟฟ้าช็อต ให้กินยาพิษ ยุให้สุนัขกัด ใช้ของข้างใส่ ใช้รถยนต์ชน บอกว่าร้ายไขหกไข เป็นต้น ดังนั้น การทำร้ายตามมาตรา 295 จึงมีความหมายกว้างกว่าการใช้กำลังทำร้ายตาม ปอ. มาตรา 391 ซึ่งจำกัดไว้เฉพาะการทำร้ายที่ใช้แรงกายภาพและต้องมีการเคลื่อนไหวของร่างกายเท่านั้น
ผู้อื่น หมายความว่า ผู้นั้นนอกจากตัวผู้กระทำและผู้ถูกกระทำร้ายต้องมีสภาพบุคคลถือชีวิตอยู่ในขณะถูกทำร้าย การทำร้ายตนเองจึงไม่เป็นความผิด
ตัวอย่าง
จับแรงทำบู่ว่าจะฟัดแล้วเอาของมีคมไส้เพื่อทดลองกันกันเอง เป็นการกระทำต่อตนเอง จับแรงจึงไม่มีความผิด
จะเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจของผู้อื่นนั้น เมื่อมีการทำร้ายผู้อื่นแล้วก็ต้องเกิดผลขึ้นคือเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ และผลที่เกิดขึ้นนั้นต้องเป็นผลโดยตรงจากการทำร้าย
อุทาหรณ์
(1) ฎ. 3089/2541 จำเลยใช้ไม้กลมยาวประมาณ 1 ศอก ตีที่ศีรษะผู้เสียหายที่ 2 เป็นเหตุให้รอยช้ำบริเวณท้ายทอยใช้เวลารักษาประมาณ 5 วัน เป็นการใช้อาวุธทำร้ายที่บริเวณอวัยวะสำคัญ เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายแก่กาย เป็นความผิดตาม ปอ. มาตรา 295
(2) ฎ. 5506/2541 จำเลยฟังผู้เสียหายเพียงครั้งเดียวโดยมีสาเหตุมาจากจำเลยต่างว่าผู้เสียหายและภรรยาไปเอาดับปี่ว่าของใครมา ผู้เสียหายบอกใช้จำเลยให้ได้เสียก่อน สาเหตุเพียงเท่านี้มิใช่สาเหตุร้ายแรงถึงกับจะต้องเอาชีวิตกัน ทั้งได้ความว่า ม. ได้เข้าห้ามจำเลยก็เชื่อฟัง นอกจากนี้มีดที่จำเลยใช้เป็นอาวุธก็เป็นมีดทำครัวทั้งไม่มีคมและด้ามมีความยาวเพียงประมาณ 1 ฟุต ถือไม่ได้ว่าเป็นมีดขนาดใหญ่มากแลเห็นผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บขนาดเพียง 1 × 5 เซนติเมตรไม่ปรากฏว่ากระดูกแขนบริเวณที่ถูกฟันแตกหรือหักแต่อย่างใด ฟังไม่ได้ว่าจำเลยฟันโดยแรง ส่วนที่จำเลยพูดว่าถึงตายเสียเถอะอย่าอยู่เลยนั้น ถ้านำจะเกิดจากความโมโหที่ทะเลาะกัน และน่าจะเป็นเพียงการข่มขู่มากกว่าที่จะประสงค์ทำตามนั้นจริง พฤติการณ์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า คงฟังได้เพียงว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย
(3) ฎ. 2450/2544 ก่อนเกิดเหตุกลุ่มผู้ตายและกลุ่มจำเลยที่ 4 ต่างฝ่ายต่างไปเที่ยวหาความสำราญด้วยกันในที่เกิดเหตุโดยมิได้ประสงค์จะก่อการวิวาท หากแต่การวิวาทดังกล่าวเกิดขึ้นโดยฉับพลันซึ่งจำเลยที่ 4 ไม่มีส่วนคบคิดด้วย ทั้งผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากบาดแผลที่ถูกแทงด้วยเหล็กชุดชาฟท์ของบุคคลอื่นที่มิใช่จำเลยที่ 4 ความตายของผู้ตายจึงไม่ใช่ผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลยที่ 4 จึงมิอาจให้รับผิดว่าจำเลยที่ 4 มีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายตาม ปอ. มาตรา 290 ยังไม่ได้ จำเลยที่ 4 คงมีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายตาม ปอ. มาตรา 295 ตามที่กระทำไปเท่านั้น
ฎ. 510/2478.
ฎ. 607/2485.
ฎ. 895/2509.
ฎ. 3355/2528.
ฎ. 64/2465.
english
10-50 Criminal Law: General Provisions, Offenses, and Petty Offenses
Assault under this section includes any action that causes danger to the body or mind of another person, such as punching, hitting, kicking, stabbing, slashing, pushing, electric shocking, poisoning, inciting dogs to attack, throwing objects, or hitting with vehicles, telling harmful lies, etc. Therefore, assault under Section 295 has a broader meaning than the use of physical force to assault under the Criminal Code Section 391, which is limited to only physical assault requiring bodily movement.
“Another person” means someone other than the perpetrator who must be a living person at the time of the assault. Self-harm is therefore not an offense.
Example:
Grabbing someone forcefully saying they will fight and then using a sharp object to test on themselves is an act against oneself. Therefore, forceful grabbing is not an offense.
For an action to cause danger to the body or mind of another person, once the assault has occurred, there must be a resulting consequence—that is, it causes danger to the body or mind of another person, and this result must be a direct consequence of the assault.
Case Examples:
(1) Supreme Court Decision 3089/2541: The defendant used a wooden stick about 1 cubit long to hit the second victim’s head, causing a bruise in the back of the head area requiring approximately 5 days of treatment. This constitutes the use of a weapon to assault an important body part, causing bodily harm to the second victim, which is an offense under Criminal Code Section 295.
(2) Supreme Court Decision 5506/2541: The defendant stabbed the victim only once, with the cause being that the defendant accused the victim and his wife of taking someone else’s property. The victim told the defendant to pay first. This reason alone is not serious enough to warrant taking a life. Furthermore, when M. intervened, the defendant complied. Additionally, the knife used was a kitchen knife without a sharp edge and with a handle only about 1 foot long, which cannot be considered a very large knife. The victim sustained an injury of only 1 × 5 centimeters with no evidence of bone fracture in the arm where it was cut. It cannot be determined that the defendant struck with force. As for the defendant saying “You might as well die, don’t live,” this likely stemmed from anger during the argument and was more likely a threat than a genuine intent. The circumstances do not support that the defendant had intent to kill, only that the defendant intended to assault the victim.
(3) Supreme Court Decision 2450/2544: Before the incident, the deceased’s group and the fourth defendant’s group were separately enjoying themselves at the scene without intending to cause any dispute. However, the dispute arose suddenly, in which the fourth defendant had no part in the conspiracy. The deceased died from wounds inflicted by a metal shaft wielded by another person who was not the fourth defendant. The death of the deceased was therefore not a direct result of the fourth defendant’s actions. Thus, the fourth defendant cannot be held liable for assault causing death under Criminal Code Section 290. The fourth defendant is only guilty of bodily assault under Criminal Code Section 295 for his actions.
Supreme Court Decision 510/2478.
Supreme Court Decision 607/2485.
Supreme Court Decision 895/2509.
Supreme Court Decision 3355/2528.
Supreme Court Decision 64/2465.
chinese
10-50 刑法：一般规定、罪行和轻罪
本条款中的”伤害”包括任何可能对他人身体或精神造成危险的行为，如拳打、殴打、踢踹、刺伤、砍切、推搡、电击、投毒、煽动狗攻击、投掷物品、用车辆撞击、散布有害谎言等。因此，第295条规定的伤害含义比刑法第391条规定的使用身体力量伤害更为广泛，后者仅限于需要身体移动的身体伤害。
“他人”是指除行为人以外的人，该人在受到伤害时必须是活着的人。因此，自伤行为不构成犯罪。
例子：
强行抓住某人并说要打架，然后用锋利物品在自己身上测试，这是对自己的行为。因此，强行抓人不构成犯罪。
要构成对他人身体或精神造成危险的行为，一旦发生伤害，必须产生后果——即对他人的身体或精神造成危险，且此结果必须是伤害行为的直接后果。
案例：
(1) 最高法院判决3089/2541：被告使用约1肘长的木棍击打第二受害人的头部，导致头部后方淤青，需要约5天治疗。这构成用武器袭击重要身体部位，对第二受害人造成身体伤害，属于刑法第295条规定的犯罪。
(2) 最高法院判决5506/2541：被告仅刺伤受害人一次，原因是被告指责受害人和其妻子拿走了他人的物品。受害人告诉被告先付钱。这一原因本身不足以构成夺取生命的严重理由。此外，当M.进行干预时，被告遵从了。另外，被告使用的刀是一把无锋利边缘的厨刀，刀柄仅约1尺长，不能被视为非常大的刀。受害人只受了1×5厘米的伤，且手臂被砍处无骨折证据。无法确定被告用力过猛。至于被告说”你不如去死，别活了”，这可能源于争吵中的愤怒，更像是威胁而非真正的杀意。情况不足以证明被告有杀人意图，只表明被告有伤害受害人的意图。
(3) 最高法院判决2450/2544：事发前，死者一方与第四被告一方在现场各自娱乐，并无意引起任何纷争。然而，纷争突然发生，第四被告并未参与共谋。死者死于被另一名非第四被告的人所持金属轴所造成的伤口。因此，死者的死亡并非第四被告行为的直接结果。因此，第四被告不能因伤害致死而被追究刑法第290条的责任。第四被告仅因其行为构成刑法第295条规定的人身伤害罪。
最高法院判决510/2478。
最高法院判决607/2485。
最高法院判决895/2509。
最高法院判决3355/2528。
最高法院判决64/2465。
khmer
១០-៥០ ច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ៖ បទប្បញ្ញត្តិទូទៅ បទល្មើស និងបទល្មើសតូចតាច
ការវាយដំតាមមាត្រានេះ រួមបញ្ចូលនូវសកម្មភាពទាំងឡាយណាដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយឬផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកដទៃ ដូចជា ការទាត់ ការទះ ការច្របាច់ ការចាក់ ការកាប់ ការរុញ ការឆក់អគ្គិសនី ការបំពុល ការញុះញង់ឱ្យឆ្កែខាំ ការគប់របស់ ការបុកដោយរថយន្ត ការនិយាយកុហកបង្កគ្រោះថ្នាក់ ជាដើម។ ដូច្នេះការវាយដំតាមមាត្រា ២៩៥ មានន័យទូលំទូលាយជាងការប្រើកម្លាំងវាយតាមក្រមព្រហ្មទណ្ឌមាត្រា ៣៩១ ដែលកំណត់ត្រឹមតែការប្រើកម្លាំងកាយសម្បទាដែលតម្រូវឱ្យមានចលនានៃរាងកាយប៉ុណ្ណោះ។
“អ្នកដទៃ” សំដៅលើជនណាម្នាក់ក្រៅពីអ្នកប្រព្រឹត្តដែលត្រូវតែជាមនុស្សរស់នៅពេលដែលការវាយដំកើតឡើង។ ដូច្នេះ ការធ្វើឱ្យខ្លួនឯងរងរបួសមិនមែនជាបទល្មើសទេ។
ឧទាហរណ៍៖
ការចាប់អ្នកណាម្នាក់យ៉ាងខ្លាំងដោយនិយាយថានឹងវាយគ្នា ហើយបន្ទាប់មកប្រើវត្ថុមុតស្រួចដើម្បីសាកល្បងលើខ្លួនឯង គឺជាអំពើប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ការចាប់គេយ៉ាងខ្លាំងមិនមែនជាបទល្មើសទេ។
ដើម្បីក្លាយជាអំពើដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយឬផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកដទៃ នៅពេលកើតមានការវាយដំ ត្រូវតែមានលទ្ធផលកើតឡើង — គឺវាបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយឬផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកដទៃ ហើយលទ្ធផលនេះត្រូវតែជាផលវិបាកដោយផ្ទាល់នៃការវាយដំ។
ឧទាហរណ៍ករណី៖
(១) សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៣០៨៩/២៥៤១៖ ចុងចោទបានប្រើដំបងឈើប្រវែងប្រហែល១ហត្ថ ដើម្បីវាយក្បាលជនរងគ្រោះទី២ បណ្តាលឱ្យមានស្នាមជាំនៅប្រវែងក្បាលផ្នែកខាងក្រោយ ដែលត្រូវការព្យាបាលប្រហែល៥ថ្ងៃ។ នេះគឺជាការប្រើអាវុធវាយដំលើសរីរាង្គសំខាន់ បង្កឱ្យមានការឈឺចាប់ដល់រាងកាយរបស់ជនរងគ្រោះទី២ ដែលជាបទល្មើសតាមក្រមព្រហ្មទណ្ឌមាត្រា ២៩៥។
(២) សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៥៥០៦/២៥៤១៖ ចុងចោទបានចាក់ជនរងគ្រោះតែម្តងគត់ ដែលមានមូលហេតុមកពីចុងចោទចោទប្រកាន់ជនរងគ្រោះនិងភរិយាថាបានយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃ។ ជនរងគ្រោះបានប្រាប់ចុងចោទឱ្យបង់ប្រាក់ជាមុនសិន។ មូលហេតុនេះតែឯងមិនមែនជាមូលហេតុធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីយកជីវិតមនុស្សទេ។ លើសពីនេះទៀត នៅពេលដែល ម. បានអន្តរាគមន៍ ចុងចោទបានគោរពតាម។ លើសពីនេះ កាំបិតដែលចុងចោទបានប្រើគឺជាកាំបិតចង្រ្កានដែលមិនសូវមុត និងមានកណ្តាប់ដៃប្រវែងតែប្រហែល១ហត្ថប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនអាចចាត់ទុកថាជាកាំបិតធំណាស់ណាទេ។ ជនរងគ្រោះទទួលរបួសដែលមានទំហំត្រឹមតែ១×៥សង់ទីម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ហើយគ្មានភស្តុតាងបង្ហាញថាមានការបាក់ឆ្អឹងនៅកន្លែងដៃដែលត្រូវបានកាប់ទេ។ មិនអាចសន្និដ្ឋានបានថាចុងចោទបានកាប់យ៉ាងខ្លាំងទេ។ ចំពោះការនិយាយរបស់ចុងចោទដែលថា “អ្នកគួរតែស្លាប់ទៅ កុំរស់នៅ” នេះទំនងជាបណ្តាលមកពីកំហឹងក្នុងអំឡុងពេលឈ្លោះគ្នា ហើយទំនងជាការគំរាមកំហែងជាងបំណងពិតប្រាកដ។ កាលៈទេសៈមិនគាំទ្រថាចុងចោទមានចេតនាសម្លាប់ទេ គឺមានតែចេតនាវាយដំជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះ។
(៣) សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ២៤៥០/២៥៤៤៖ មុនការកើតហេតុ ក្រុមអ្នកស្លាប់និងក្រុមចុងចោទទី៤ កំពុងរីករាយដោយឡែកពីគ្នានៅកន្លែងកើតហេតុដោយមិនមានបំណងបង្កវិវាទទេ។ ទោះយ៉ាងណា ការវិវាទបានកើតឡើងភ្លាមៗ ដែលចុងចោទទី៤មិនបានចូលរួមក្នុងការសមគំនិតឡើយ។ អ្នកស្លាប់បានស្លាប់ដោយសាររបួសដែលបង្កឡើងដោយដំបងលោហៈដែលកាន់ដោយមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀតដែលមិនមែនជាចុងចោទទី៤។ ដូច្នេះការស្លាប់របស់អ្នកស្លាប់មិនមែនជាលទ្ធផលដោយផ្ទាល់ពីសកម្មភាពរបស់ចុងចោទទី៤ទេ។ ម្ល៉ោះហើយ ចុងចោទទី៤មិនអាចត្រូវបានកាន់កាប់ទទួលខុសត្រូវចំពោះការវាយដំដែលបណ្តាលឱ្យស្លាប់តាមក្រមព្រហ្មទណ្ឌមាត្រា ២៩០ទេ។ ចុងចោទទី៤មានតែពិរុទ្ធភាពពីបទវាយដំរាងកាយតាមក្រមព្រហ្មទណ្ឌមាត្រា ២៩៥ ចំពោះសកម្មភាពរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។
សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៥១០/២៤៧៨។
សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៦០៧/២៤៨៥។
សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៨៩៥/២៥០៩។
សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៣៣៥៥/២៥២៨។
សាលដីកាតុលាការកំពូលលេខ ៦៤/២៤៦៥។
burmese
၁၀-၅၀ ရာဇဝတ်ဥပဒေ: အထွေထွေပြဋ္ဌာန်းချက်များ၊ ပြစ်မှုများနှင့် အသေးအဖွဲ့ ပြစ်မှုများ
ဤပုဒ်မအရ ရိုက်နှက်ခြင်းဆိုသည်မှာ အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော မည်သည့်လုပ်ဆောင်ချက်မဆို ပါဝင်ပါသည်။ ဥပမာ၊ ထိုးခြင်း၊ ရိုက်ခြင်း၊ ကန်ခြင်း၊ ထိုးခြင်း၊ ခုတ်ခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်ဖြင့်တို့ထိခြင်း၊ အဆိပ်သွင်းခြင်း၊ ခွေးများအား တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်ခြင်း၊ ပစ္စည်းများကို ပစ်ခြင်း၊ ယာဉ်ဖြင့်တိုက်ခြင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသော မုသားပြောခြင်း စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပုဒ်မ ၂၉၅ အရ ရိုက်နှက်ခြင်းသည် ရာဇဝတ်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၃၉၁ အရ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားသုံး၍ ရိုက်နှက်ခြင်းထက် အဓိပ္ပာယ်ပိုမိုကျယ်ပြန့်ပါသည်။ ယင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုလိုအပ်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုသာ ကန့်သတ်ထားပါသည်။
“အခြားသူ” ဆိုသည်မှာ ကျူးလွန်သူမှလွဲ၍ အခြားသူဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူသည် တိုက်ခိုက်ခံရချိန်တွင် သက်ရှိလူသားဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေခြင်းသည် ပြစ်မှုမဖြစ်ပါ။
ဥပမာ:
တစ်စုံတစ်ဦးကို အတင်းဆွဲ၍ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ပြောဆိုပြီး ထက်မြက်သော အရာဝတ္ထုကို မိမိကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်အသုံးပြုခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုလုပ်ဆောင်မှုသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အတင်းဆွဲခြင်းသည် ပြစ်မှုမဖြစ်ပါ။
အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေရန် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပွားပြီးနောက် ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရမည် – ဆိုလိုသည်မှာ အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေရမည်ဖြစ်ပြီး ဤရလဒ်သည် တိုက်ခိုက်မှု၏ တိုက်ရိုက်အကျိုးဆက်ဖြစ်ရမည်။
အမှုဥပမာများ:
(၁) တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၃၀၈၉/၂၅၄၁: တရားခံသည် တပေခန့်ရှိသော သစ်သားတုတ်ကို အသုံးပြု၍ ဒုတိယထိခိုက်သူ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခဲ့ကာ နောက်ဖက်ဦးခေါင်းပိုင်းတွင် ညိုမဲ့ဒဏ်ရာဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ကုသရန် ၅ ရက်ခန့်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို လက်နက်သုံး၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယထိခိုက်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှုဖြစ်စေသဖြင့် ရာဇဝတ်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၂၉၅ အရ ပြစ်မှုဖြစ်သည်။
(၂) တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၅၅၀၆/၂၅၄၁: တရားခံသည် ထိခိုက်သူကို တစ်ကြိမ်သာ ထိုးခဲ့ပြီး အကြောင်းအရင်းမှာ တရားခံက ထိခိုက်သူနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် အခြားသူ၏ပစ္စည်းကို ယူဆောင်သွားသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိခိုက်သူက တရားခံအား ရှေးဦးစွာ ငွေပေးရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသည် အသက်ကို ရယူလောက်သည့် ပြင်းထန်သောအကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် M. က ကြားဝင်သောအခါ တရားခံသည် လိုက်နာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တရားခံအသုံးပြုသော ဓားသည် ထက်မြက်သော အစွန်းမရှိသော မီးဖိုဓားဖြစ်ပြီး လက်ကိုင်သည် ၁ ပေခန့်သာရှည်သည်ကို အလွန်ကြီးမားသော ဓားဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပါ။ ထိခိုက်သူသည် ၁ x ၅ စင်တီမီတာသာရှိသော ဒဏ်ရာကို ရရှိခဲ့ပြီး ခုတ်ခံရသည့် လက်မောင်းရိုးဖောက်ထွင်းခြင်း သက်သေမရှိပါ။ တရားခံသည် အားဖြင့်ခုတ်ခဲ့သည်ဟု ဆုံးဖြတ်၍မရပါ။ တရားခံက “သေပစ်လိုက်ဖို့ ကောင်းတယ်၊ မနေနဲ့” ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ အငြင်းပွားခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်ခြင်းက အရင်းခံလာဖွယ်ရှိပြီး စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်ထက် ခြိမ်းခြောက်မှုကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အခြေအနေသည် တရားခံသည် သတ်ရန်ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဟု ထောက်ခံမှုမရှိဘဲ၊ ထိခိုက်သူကို ရိုက်နှက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်သာ ရှိသည်ကို ပြသနေသည်။
(၃) တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၂၄၅၀/၂၅၄၄: ဖြစ်ရပ်မဖြစ်ပွားမီ၊ သေဆုံးသူအုပ်စုနှင့် စတုတ္ထတရားခံအုပ်စုသည် အငြင်းပွားမှုဖြစ်ပွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် သီးခြားစီ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သို့သော် အငြင်းပွားမှုသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး စတုတ္ထတရားခံသည် ကြံစည်မှုတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သေဆုံးသူသည် စတုတ္ထတရားခံမဟုတ်သော အခြားပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ကိုင်တွယ်ထားသည့် သတ္တုချောင်းကြောင့် ဖြစ်ပွားသော ဒဏ်ရာများကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သေဆုံးသူ၏ သေဆုံးမှုသည် စတုတ္ထတရားခံ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှ တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပွားသော ရလဒ်မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် စတုတ္ထတရားခံသည် ရာဇဝတ်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၂၉၀ အရ သေဆုံးစေသည့် ရိုက်နှက်မှုအတွက် တာဝန်မရှိပါ။ စတုတ္ထတရားခံသည် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် ရာဇဝတ်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၂၉၅ အရ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်နှက်မှုပြစ်မှုကြောင့်သာ အပြစ်ရှိပါသည်။
တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၅၁၀/၂၄၇၈
တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၆၀၇/၂၄၈၅
တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၈၉၅/၂၅၀၉
တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၃၃၅၅/၂၅၂၈
တရားလွှတ်တော်ချုပ်စီရင်ချက် ၆၄/၂၄၆၅
vietnamese
10-50 Luật Hình sự: Quy định chung, Tội phạm và Tiểu hình
Hành vi tấn công theo điều khoản này bao gồm bất kỳ hành động nào gây nguy hiểm đến thể chất hoặc tinh thần của người khác, chẳng hạn như đấm, đánh, đá, đâm, chém, xô đẩy, gây sốc điện, đầu độc, xúi giục chó tấn công, ném đồ vật, dùng xe đâm, nói dối gây hại, v.v. Do đó, hành vi tấn công theo Điều 295 có ý nghĩa rộng hơn so với việc sử dụng vũ lực thể chất để tấn công theo Bộ luật Hình sự Điều 391, chỉ giới hạn ở tấn công thể chất đòi hỏi sự chuyển động của cơ thể.
“Người khác” có nghĩa là người không phải là thủ phạm và phải là người đang sống tại thời điểm bị tấn công. Do đó, tự gây thương tích không phải là hành vi phạm tội.
Ví dụ:
Nắm lấy ai đó một cách mạnh mẽ nói rằng sẽ đánh nhau và sau đó sử dụng vật sắc nhọn để thử nghiệm trên chính mình là hành động đối với bản thân. Do đó, việc nắm lấy một cách mạnh mẽ không phải là hành vi phạm tội.
Để một hành động gây nguy hiểm cho thể chất hoặc tinh thần của người khác, khi xảy ra hành vi tấn công, phải có hậu quả – nghĩa là, gây nguy hiểm cho thể chất hoặc tinh thần của người khác, và hậu quả này phải là kết quả trực tiếp của hành vi tấn công.
Ví dụ vụ án:
(1) Quyết định Tòa án Tối cao số 3089/2541: Bị cáo sử dụng một cây gậy gỗ dài khoảng 1 hắc (đơn vị đo chiều dài của Thái) để đánh vào đầu nạn nhân thứ hai, gây ra vết bầm ở vùng gáy cần khoảng 5 ngày để điều trị. Đây là việc sử dụng vũ khí để tấn công vào bộ phận quan trọng của cơ thể, gây tổn hại đến cơ thể của nạn nhân thứ hai, là hành vi phạm tội theo Bộ luật Hình sự Điều 295.
(2) Quyết định Tòa án Tối cao số 5506/2541: Bị cáo chỉ đâm nạn nhân một lần, nguyên nhân là do bị cáo cáo buộc nạn nhân và vợ của anh ta lấy tài sản của người khác. Nạn nhân bảo bị cáo trả tiền trước. Lý do này từ bản thân nó không đủ nghiêm trọng để biện minh cho việc lấy đi mạng sống. Hơn nữa, khi M. can thiệp, bị cáo đã tuân theo. Ngoài ra, con dao mà bị cáo sử dụng là dao nhà bếp không có lưỡi sắc và có cán chỉ dài khoảng 1 bộ, không thể coi là dao rất lớn. Nạn nhân chỉ bị thương với kích thước 1 × 5 cm, không có bằng chứng về gãy xương cánh tay ở nơi bị chém. Không thể xác định rằng bị cáo đã chém mạnh. Về việc bị cáo nói “Anh nên chết đi, đừng sống nữa”, điều này có khả năng bắt nguồn từ sự tức giận trong cuộc tranh cãi và có vẻ là một mối đe dọa hơn là ý định thực sự. Hoàn cảnh không ủng hộ rằng bị cáo có ý định giết người, chỉ cho thấy bị cáo có ý định tấn công nạn nhân.
(3) Quyết định Tòa án Tối cao số 2450/2544: Trước khi xảy ra sự việc, nhóm người đã chết và nhóm của bị cáo thứ tư đang tận hưởng riêng biệt tại hiện trường mà không có ý định gây ra bất kỳ tranh chấp nào. Tuy nhiên, tranh chấp đã nảy sinh đột ngột, trong đó bị cáo thứ tư không tham gia vào âm mưu. Người đã chết tử vong do vết thương gây ra bởi một thanh kim loại do một người khác không phải là bị cáo thứ tư cầm. Do đó, cái chết của người đã chết không phải là kết quả trực tiếp từ hành động của bị cáo thứ tư. Vì vậy, bị cáo thứ tư không thể bị buộc tội về hành vi tấn công gây chết người theo Bộ luật Hình sự Điều 290. Bị cáo thứ tư chỉ phạm tội tấn công thể chất theo Bộ luật Hình sự Điều 295 đối với hành động của mình.
Quyết định Tòa án Tối cao số 510/2478.
Quyết định Tòa án Tối cao số 607/2485.
Quyết định Tòa án Tối cao số 895/2509.
Quyết định Tòa án Tối cao số 3355/2528.
Quyết định Tòa án Tối cao số 64/2465.
indonesian
10-50 Hukum Pidana: Ketentuan Umum, Pelanggaran, dan Pelanggaran Ringan
Penyerangan menurut pasal ini mencakup setiap tindakan yang menyebabkan bahaya terhadap tubuh atau pikiran orang lain, seperti meninju, memukul, menendang, menusuk, menebas, mendorong, menyetrum dengan listrik, meracuni, menghasut anjing untuk menyerang, melempar benda, menabrak dengan kendaraan, mengatakan kebohongan yang berbahaya, dan sebagainya. Oleh karena itu, penyerangan menurut Pasal 295 memiliki makna yang lebih luas daripada penggunaan kekuatan fisik untuk menyerang menurut KUHP Pasal 391, yang terbatas hanya pada penyerangan fisik yang memerlukan gerakan tubuh.
“Orang lain” berarti seseorang selain pelaku yang harus merupakan orang yang hidup pada saat penyerangan terjadi. Oleh karena itu, melukai diri sendiri bukanlah pelanggaran.
Contoh:
Memegang seseorang dengan paksa sambil mengatakan akan berkelahi dan kemudian menggunakan benda tajam untuk menguji pada diri sendiri adalah tindakan terhadap diri sendiri. Oleh karena itu, memegang dengan paksa bukanlah pelanggaran.
Agar suatu tindakan menyebabkan bahaya terhadap tubuh atau pikiran orang lain, setelah penyerangan terjadi, harus ada konsekuensi—yaitu, tindakan tersebut menyebabkan bahaya terhadap tubuh atau pikiran orang lain, dan konsekuensi ini haruslah akibat langsung dari penyerangan.
Contoh Kasus:
(1) Putusan Mahkamah Agung 3089/2541: Terdakwa menggunakan tongkat kayu sepanjang sekitar 1 hasta untuk memukul kepala korban kedua, menyebabkan memar di area belakang kepala yang memerlukan sekitar 5 hari perawatan. Ini merupakan penggunaan senjata untuk menyerang bagian tubuh yang penting, menyebabkan cedera tubuh pada korban kedua, yang merupakan pelanggaran menurut KUHP Pasal 295.
(2) Putusan Mahkamah Agung 5506/2541: Terdakwa hanya menusuk korban sekali, dengan penyebabnya adalah terdakwa menuduh korban dan istrinya mengambil properti orang lain. Korban memberitahu terdakwa untuk membayar terlebih dahulu. Alasan ini sendiri tidak cukup serius untuk membenarkan pengambilan nyawa. Selain itu, ketika M. mengintervensi, terdakwa mematuhi. Selain itu, pisau yang digunakan terdakwa adalah pisau dapur tanpa tepian tajam dan dengan gagang yang hanya sepanjang sekitar 1 kaki, yang tidak dapat dianggap sebagai pisau yang sangat besar. Korban hanya menderita luka dengan ukuran 1 × 5 sentimeter tanpa bukti patah tulang lengan di tempat yang ditebas. Tidak dapat ditentukan bahwa terdakwa menebas dengan keras. Mengenai perkataan terdakwa “Kamu lebih baik mati, jangan hidup,” ini kemungkinan berasal dari kemarahan selama pertengkaran dan lebih mungkin sebagai ancaman daripada niat yang sebenarnya. Keadaan tidak mendukung bahwa terdakwa memiliki niat untuk membunuh, hanya menunjukkan bahwa terdakwa memiliki niat untuk menyerang korban.
(3) Putusan Mahkamah Agung 2450/2544: Sebelum kejadian, kelompok almarhum dan kelompok terdakwa keempat sedang menikmati diri secara terpisah di tempat kejadian tanpa bermaksud menimbulkan perselisihan apa pun. Namun, perselisihan muncul secara tiba-tiba, yang mana terdakwa keempat tidak berpartisipasi dalam konspirasi. Almarhum meninggal akibat luka yang ditimbulkan oleh batang logam yang dipegang oleh orang lain yang bukan terdakwa keempat. Oleh karena itu, kematian almarhum bukanlah akibat langsung dari tindakan terdakwa keempat. Dengan demikian, terdakwa keempat tidak dapat dimintai pertanggungjawaban atas penyerangan yang menyebabkan kematian menurut KUHP Pasal 290. Terdakwa keempat hanya bersalah atas penyerangan fisik menurut KUHP Pasal 295 untuk tindakannya.
Putusan Mahkamah Agung 510/2478.
Putusan Mahkamah Agung 607/2485.
Putusan Mahkamah Agung 895/2509.
Putusan Mahkamah Agung 3355/2528.
Putusan Mahkamah Agung 64/2465.
russian
Japanese
korean
Arab
Hindi
Filipino
Cantonese ,
Italian
French
German
Spanish
Turkish
Portuguese
Bengali
Malay
Tamil
Telugu
Hebrew
Persian
Urdu
Pashto
Swedish
Swahili
Laos
Shan
Hausa
Marathi
Gujarati
Norwegian
Danish
Uzbekistan
Kazakhstan
Polish
Greek
Armenian
Amharic
Xhosa
Hungarian
Tamazight
Kurds