thai
ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายอาญาและการใช้บังคับกฎหมายอาญา 1-13
ของผู้กระทำความผิดนั้นได้ตระหนักได้ว่าการเสี่ยงต่อการถูกลงโทษหนักกว่าประโยชน์ที่จะได้จากการกระทำความผิด โดยเมื่อมีโทษจึงมีลักษณะเป็นการข่มขู่ แต่ทฤษฎีเงื่อนไขที่อว่าลำพังแต่การมุ่งขู่ด้วยโทษอย่างเดียวย่อมไม่เพียงพอต่อการป้องกันการกระทำความผิดในอนาคต ฉะนั้นการลงโทษจึงต้องมีลักษณะเป็นการแก้ไขตัวผู้กระทำความผิดด้วย เพื่อป้องกันมิให้ผู้กระทำความผิดไปกระทำความผิดซ้ำอีก27
แม้ว่าทฤษฎีเดิมขาดซึ่งถือการลงโทษเป็นการทดแทนและเลือมความนิยมไป และทฤษฎีเงื่อนไขซึ่งถือว่าการลงโทษเพื่อเป็นการป้องกันเกิดขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ลักษณะของการทดแทนยังคงมีร่องรอยเหลืออยู่ในกฎหมายอาญาความต้องการทางสัญชาตญาณในอันจะแก้แค้นทดแทนยังมีอิทธิพลต่อการปฏิบัติต่อผู้กระทำความผิด และยังต้องคำนึงอยู่ทั้งในการบัญญัติกฎหมายอาญาและการใช้กฎหมายอาญา จึงกล่าวได้ว่าทฤษฎีกฎหมายอาญาเกี่ยวกับโทษยังมีลักษณะรวมๆ ระหว่างการมองย้อนหลังไปในอดีตอันเป็นการทดแทนต่อความผิดที่ได้เกิดขึ้นแล้วและการมุ่งถึงผลในอนาคตเป็นการป้องกันการกระทำความผิด แต่ไม่ว่าทฤษฎีเงื่อนไขจะมุ่งผลในอนาคตหนักแน่นเพียงใด แต่การปฏิบัติต่อผู้กระทำความผิดซึ่งเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปในปัจจุบัน ก็มีลักษณะเป็นการทำให้ได้รับความยากลำบากอันเป็นการทดแทนนั้นเอง
ดังได้กล่าวแล้วว่า สิทธิในการลงโทษทางอาญาแก่ผู้กระทำความผิดเป็นสิทธิของรัฐแต่ผู้เดียว เอกชนไม่มีอำนาจลงโทษผู้กระทำความอาญาได้ ความชอบธรรมในการที่รัฐแทรกแซงเข้ามาลงโทษนี้ นักทฤษฎีให้ความเห็นไว้ต่างๆ กัน คือ28
หลักความยุติธรรม หลักนี้เชื่อว่า เมื่อมีการกระทำความผิดขึ้น ก็เป็นสิ่งยุติธรรมที่ผู้กระทำความผิดจะต้องถูกลงโทษเพื่อเป็นการตอบแทน ฉะนั้นโทษจึงควรต้องได้สัดส่วนพอเหมาะกับความผิดและให้สมกับการที่ได้กระทำไปนั้น หลักนี้กว้างเกินไปเพราะให้อำนาจรัฐในการลงโทษการกระทำความผิดทุกอย่างโดยไม่คำนึงถึงจิตใจหรือพฤติการณ์ในการกระทำความผิด ความผิดบางอย่างบุคคลอาจกระทำไปด้วยความประมาท ถ้าคำนึงแต่ผลร้ายของความผิดประการเดียว และลงโทษให้ได้สัดส่วนกับความผิดก็อาจไม่ยุติธรรม
หลักป้องกันสังคม แนวความคิดของหลักนี้คือว่า สังคมหรือบ้านเมืองถ้าหากมีใครมาก่อภัยขึ้นย่อมต้องป้องกันตัว โดยอาวุธที่เป็นภัยมากที่สุดไปไว้ในที่ซึ่งจะทำอันตรายต่อสังคมอีกไม่ได้ และลงโทษผู้กระทำความผิดในลักษณะที่ทำให้เกิดความกลัว ไม่กล้ากระทำความผิดขึ้นอีกและมิให้ใครเอาเยี่ยงอย่าง ความเห็นในทางป้องกันสังคมเพื่อความปลอดภัยของประชาชนนี้ ทำให้มีผลดังต่อศึกษาถึงมูลเหตุแห่งการกระทำความผิด และวางวิธีการตอบแทนของสังคมไว้หลายอย่างคือ (ก) กำหนดวิธีการลงโทษชนิดให้เป็นที่หวาดกลัวไม่กล้ากระทำความผิด (ข) มีวิธีการลงโทษหรือเยียวยังวิธีการป้องกันสำหรับผู้ร้ายที่ไม่เกรงกลัวต่อโทษหรือบุคคลซึ่งถือว่าเป็นภัยต่อสังคม (ค) มีวิธีการแก้ไขผู้กระทำความผิดให้กลับตนเป็นคนดี แต่หลักป้องกันสังคมนี้ก็มีข้อบกพร่องเช่นกัน คือไม่ยอมรับรู้ในเรื่องความยุติธรรมซึ่งถือว่า การลงโทษบุคคลนั้นต้องลงโทษความผิดที่ได้กระทำลงไป มิใช่ลงโทษโดยพิจารณาถึงความผิดที่อาจกระทำในอนาคต แต่เมื่อถือหลักป้องกันสังคมแล้ว การลงโทษก็ย่อมจะต้องแรงอยู่เป็นธรรมดา เพราะมุ่งหมายให้เกิดการกระทำความผิดขึ้นอีก
27 เสริม วินิจฉัยกุล. คำอธิบายกฎหมายลักษณะอาญา ภาค 1. กรุงเทพฯ: ไทยพาณิชยการ. (2482). น. 7-9.
28 เรื่องเดียวกัน. น. 7-9.
english
Introduction to Criminal Law and Criminal Law Enforcement 1-13
The offender must realize that the risk of severe punishment outweighs the benefits gained from committing the crime. While punishment serves as a deterrent-ยับยั้ง, the theory of conditions states that merely threatening with punishment alone is insufficient to prevent future crimes. Therefore, punishment must also rehabilitate the offender to prevent recidivism-การกระทำผิดซ้ำ.27
Although the traditional theory that viewed punishment as retribution-การชดใช้ has lost popularity, and the conditional theory that views punishment as prevention has emerged, traces of retribution still remain in criminal law. The instinctual-สัญชาติญาน desire for revenge-แก้แค้น and retribution still influences how offenders are treated and must be considered in both criminal legislation and law enforcement. Thus, it can be said that criminal law theories regarding punishment still have mixed characteristics, looking back to the past to serve retribution for crimes already committed while also looking forward to prevent future crimes. But regardless of how much conditional theory emphasizes future outcomes, the treatment of offenders that is universally accepted today still involves imposing hardship as a form of retribution.
As previously mentioned, the right to impose criminal punishment on offenders belongs exclusively to the state; private individuals have no authority to punish those who commit crimes. Theorists have offered various justifications for the state’s intervention in imposing punishment:28
The Principle of Justice: This principle holds that when a crime is committed, it is just for the offender to be punished as retribution. Therefore, punishment should be proportional to the crime and commensurate with the action committed. This principle is overly broad because it gives the state power to punish all offenses without considering the offender’s mental state or circumstances. Some offenses may be committed through negligence, and if only the harmful outcome of the crime is considered when determining proportional punishment, it may not be just.
The Principle of Social Protection: This concept holds that when society or the state is threatened, it must protect itself by removing the most dangerous weapons from places where they could harm society again. It also involves punishing offenders in ways that instill fear, deterring them from reoffending and discouraging others from following their example. This view of social protection for public safety has led to studies of the causes of crime and established various societal responses, including: (a) establishing punishments that instill fear and deter crime, (b) implementing punishments or remedial preventive measures for criminals who are not deterred by punishment or who are considered threats to society, and (c) developing methods to rehabilitate offenders into good citizens. However, the principle of social protection is also flawed as it does not acknowledge the principle of justice, which holds that punishment should be based on crimes already committed, not on potential future crimes. When adhering to the principle of social protection, punishment tends to be naturally severe because it aims to prevent future offenses.
27 Serm Winichaikul. Explanation of Criminal Code, Part 1. Bangkok: Thai Commercial Press. (1939). pp. 7-9.
28 Ibid. pp. 7-9.
chinese
刑法与刑法执行概论 1-13
犯罪者必须意识到，受到严厉惩罚的风险远大于犯罪所获得的利益。虽然惩罚起到威慑作用，但条件理论认为，仅仅通过惩罚威胁是不足以预防未来犯罪的。因此，惩罚还必须对犯罪者进行改造，以防止其再次犯罪。27
尽管将惩罚视为报应的传统理论已经失去了popularity，而将惩罚视为预防的条件理论已经兴起，但报应的痕迹在刑法中仍然存在。复仇和报应的本能欲望仍然影响着对犯罪者的处理方式，并且在刑事立法和执法中都必须考虑到这一点。因此，可以说关于惩罚的刑法理论仍然具有混合特性，既回顾过去对已经犯下的罪行进行报应，同时也展望未来以预防未来犯罪。但是，无论条件理论多么强调未来的结果，当今普遍接受的对犯罪者的处理方式仍然包含施加苦难作为一种报应形式。
如前所述，对犯罪者实施刑事惩罚的权利专属于国家；私人个体无权惩罚犯罪者。关于国家干预实施惩罚的正当性，理论学家提出了各种理由：28
正义原则：该原则认为，当犯罪发生时，犯罪者受到惩罚作为报应是公正的。因此，惩罚应与犯罪成比例，并与所犯行为相称。这一原则过于宽泛，因为它赋予国家权力惩罚所有犯罪，而不考虑犯罪者的心理状态或情况。某些犯罪可能是通过过失犯下的，如果在确定相应惩罚时只考虑犯罪的有害后果，可能不公正。
社会保护原则：这一概念认为，当社会或国家受到威胁时，必须保护自己，将最危险的武器从可能再次危害社会的地方移除。它还包括以能够引起恐惧的方式惩罚犯罪者，阻止他们再次犯罪，并阻碍他人效仿。这种为了公共安全而保护社会的观点促使人们研究犯罪原因，并建立了各种社会反应措施，包括：(a) 制定能够引起恐惧和威慑犯罪的惩罚，(b) 对不被惩罚威慑或被视为社会威胁的罪犯实施惩罚或补救性预防措施，(c) 开发使犯罪者改造成为好公民的方法。然而，社会保护原则也有缺陷，因为它不承认正义原则，即惩罚应基于已经犯下的罪行，而不是潜在的未来犯罪。坚持社会保护原则时，惩罚往往自然而然地变得严厉，因为它旨在防止未来犯罪。
27 Serm Winichaikul. 《刑法典解释》第一部分。曼谷：泰国商业出版社。(1939)。第7-9页。
28 同上。第7-9页。
khmer
មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ និងការអនុវត្តច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ 1-13
ជនល្មើសត្រូវយល់ថា ហានិភ័យនៃការទទួលទោសធ្ងន់ធ្ងរមានទម្ងន់លើសផលប្រយោជន៍ដែលទទួលបានពីការប្រព្រឹត្តបទល្មើស។ ខណៈពេលដែលទណ្ឌកម្មបម្រើជាការគំរាមកំហែង ទ្រឹស្តីលក្ខខណ្ឌបានលើកឡើងថា ការគំរាមកំហែងដោយទណ្ឌកម្មតែមួយមុខគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទប់ស្កាត់បទល្មើសនាពេលអនាគតឡើយ។ ដូច្នេះ ទណ្ឌកម្មត្រូវតែកែប្រែជនល្មើសផងដែរ ដើម្បីការពារកុំឱ្យប្រព្រឹត្តបទល្មើសម្ដងទៀត។27
ទោះបីជាទ្រឹស្តីប្រពៃណីដែលមើលទណ្ឌកម្មជាការសងសឹកបានបាត់បង់ប្រជាប្រិយភាព ហើយទ្រឹស្តីលក្ខខណ្ឌដែលមើលទណ្ឌកម្មជាការបង្ការបានកើតឡើង ក៏ដានទណ្ឌកម្មជាការសងសឹកនៅតែមាននៅក្នុងច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ។ បំណងដ៏ស៊ប់នៃការសងសឹក និងការទូទាត់នៅតែមានឥទ្ធិពលលើរបៀបដែលជនល្មើសត្រូវបានចាត់ការ និងត្រូវតែពិចារណាទាំងក្នុងការបង្កើតច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ និងការអនុវត្តច្បាប់។ ដូច្នេះ អាចនិយាយបានថា ទ្រឹស្តីច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌទាក់ទងនឹងទណ្ឌកម្មនៅតែមានលក្ខណៈចម្រុះ ដោយមើលត្រឡប់ទៅអតីតកាលដើម្បីផ្តល់ការទូទាត់សម្រាប់បទល្មើសដែលបានប្រព្រឹត្តរួចហើយ ខណៈពេលក៏មើលទៅអនាគតដើម្បីបង្ការបទល្មើសនាពេលអនាគតផងដែរ។ ប៉ុន្តែ ដោយមិនគិតថាទ្រឹស្តីលក្ខខណ្ឌសង្កត់ធ្ងន់លើលទ្ធផលនាពេលអនាគតប៉ុណ្ណាទេ ការប្រព្រឹត្តចំពោះជនល្មើសដែលត្រូវបានទទួលយកជាទូទៅនាពេលបច្ចុប្បន្ននៅតែរួមបញ្ចូលការដាក់ទុក្ខលំបាកជាទម្រង់នៃការសងសឹក។
ដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ សិទ្ធិក្នុងការដាក់ទណ្ឌកម្មព្រហ្មទណ្ឌលើជនល្មើសគឺជាសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់រដ្ឋ; ឯកជនគ្មានសិទ្ធិអំណាចដាក់ទោសអ្នកប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋឡើយ។ ទាក់ទងនឹងភាពត្រឹមត្រូវនៃការដែលរដ្ឋអន្តរាគមន៍ក្នុងការដាក់ទោស ទ្រឹស្តីវិទូបានផ្តល់យុត្តិកម្មផ្សេងៗគ្នា៖28
១) គោលការណ៍យុត្តិធម៌៖ គោលការណ៍នេះយល់ថា នៅពេលបទល្មើសត្រូវបានប្រព្រឹត្ត វាជាយុត្តិធម៌ដែលជនល្មើសទទួលទោសជាការទូទាត់។ ដូច្នេះ ទណ្ឌកម្មគួរតែសមាមាត្រទៅនឹងបទល្មើស និងសមស្របទៅនឹងសកម្មភាពដែលបានប្រព្រឹត្ត។ គោលការណ៍នេះទូលំទូលាយពេក ព្រោះវាផ្តល់អំណាចឱ្យរដ្ឋដាក់ទោសគ្រប់បទល្មើសទាំងអស់ ដោយមិនពិចារណាអំពីស្ថានភាពផ្លូវចិត្តឬកាលៈទេសៈរបស់ជនល្មើស។ បទល្មើសខ្លះអាចត្រូវបានប្រព្រឹត្តដោយការធ្វេសប្រហែស ហើយប្រសិនបើគិតតែពីលទ្ធផលដ៏អាក្រក់នៃបទល្មើសតែមួយមុខនៅពេលកំណត់ទោសសមាមាត្រ វាអាចមិនយុត្តិធម៌។
២) គោលការណ៍ការពារសង្គម៖ គំនិតនេះយល់ថា នៅពេលសង្គមឬប្រទេសជាតិត្រូវបានគំរាមកំហែង វាត្រូវតែការពារខ្លួនដោយយកអាវុធគ្រោះថ្នាក់បំផុតចេញពីកន្លែងដែលអាចធ្វើឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សង្គមម្តងទៀត។ វាក៏ពាក់ព័ន្ធនឹងការដាក់ទោសជនល្មើសតាមវិធីដែលបង្កើតការភ័យខ្លាច រារាំងពួកគេពីការប្រព្រឹត្តបទល្មើសម្តងទៀត និងបញ្ឈប់អ្នកដទៃពីការធ្វើតាមគំរូរបស់ពួកគេ។ ទស្សនៈនៃការការពារសង្គមសម្រាប់សុវត្ថិភាពសាធារណៈនេះ បាននាំឱ្យមានការសិក្សាអំពីមូលហេតុនៃបទល្មើស និងបង្កើតការឆ្លើយតបសង្គមផ្សេងៗ រួមមាន៖ (ក) បង្កើតទណ្ឌកម្មដែលបង្កើតការភ័យខ្លាច និងទប់ស្កាត់បទល្មើស (ខ) អនុវត្តទណ្ឌកម្មឬវិធានការបង្ការដែលជួយជួសជុលសម្រាប់ឧក្រិដ្ឋជនដែលមិនត្រូវបានរារាំងដោយទោសទណ្ឌឬដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគំរាមកំហែងដល់សង្គម (គ) អភិវឌ្ឍវិធីសាស្ត្រដើម្បីកែប្រែជនល្មើសឱ្យក្លាយជាពលរដ្ឋល្អ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ គោលការណ៍ការពារសង្គមក៏មានភាពខ្សោយដែរ ដោយសារវាមិនទទួលស្គាល់គោលការណ៍យុត្តិធម៌ ដែលយល់ថា ការដាក់ទោសគួរផ្អែកលើបទល្មើសដែលបានប្រព្រឹត្តរួចហើយ មិនមែនលើបទល្មើសដែលអាចនឹងកើតឡើងនៅពេលអនាគតទេ។ នៅពេលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍ការពារសង្គម ទណ្ឌកម្មតែងតែខ្លាំងដោយធម្មជាតិ ព្រោះវាមានគោលបំណងបង្ការបទល្មើសនាពេលអនាគត។
27 សែម វិនិច្ឆ័យកុល. ការអធិប្បាយក្រមព្រហ្មទណ្ឌ ភាគ ១។ ក្រុងបាងកក៖ ថៃពាណិជ្ជការ។ (១៩៣៩)។ ទំ. ៧-៩។
28 ដូចគ្នា។ ទំ. ៧-៩។
burmese
ရာဇဝတ်ဥပဒေနှင့် ရာဇဝတ်ဥပဒေအသုံးပြုခြင်းဆိုင်ရာ မိတ်ဆက် 1-13
ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအနေဖြင့် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ခြင်းမှ ရရှိမည့်အကျိုးအမြတ်ထက် ပြင်းထန်သောပြစ်ဒဏ်ခံရမည့် အန္တရာယ်က ပိုကြီးမားကြောင်း သိရှိနားလည်ရမည်။ ပြစ်ဒဏ်သည် ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော်လည်း၊ အခြေအနေသီအိုရီအရ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းသက်သက်သည် အနာဂတ်တွင် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ခြင်းကို တားဆီးရန် မလုံလောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်သည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအား ပြုပြင်ပြောင်းလဲစေရန်လည်း ပါဝင်သင့်သည်၊ ထပ်မံမကျူးလွန်စေရန် တားဆီးရမည်။27
ပြစ်ဒဏ်ကို လက်စားချေခြင်းအဖြစ် ရှုမြင်သော ရိုးရာသဘောတရားသည် ရေပန်းစားမှု လျော့နည်းသွားပြီး၊ ပြစ်ဒဏ်ကို ကာကွယ်တားဆီးမှုအဖြစ် ရှုမြင်သော အခြေအနေသီအိုရီ ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း၊ လက်စားချေခြင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အယောင်များ ရာဇဝတ်ဥပဒေတွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လက်တုံ့ပြန်ခြင်းနှင့် လက်စားချေခြင်းဆိုင်ရာ ပင်ကိုသဘာဝဆန္ဒများသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများအပေါ် ဆက်ဆံပုံကို သက်ရောက်မှုရှိနေဆဲပြီး ရာဇဝတ်ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းခြင်းနှင့် ဥပဒေအာဏာသက်ရောက်စေခြင်း နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်ဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်ဥပဒေသီအိုရီများသည် ရောစပ်ထားသော အင်္ဂါရပ်များ ဆက်လက်ရှိနေကြောင်း ပြောနိုင်သည်၊ တစ်ဖက်တွင် ယခင်ကကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများအတွက် လက်စားချေဖို့ အတိတ်ကို ပြန်ငြော်ကြည့်သလို တစ်ဖက်တွင်လည်း အနာဂတ်ရာဇဝတ်မှုများကို တားဆီးရန် အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်သည်။ သို့သော် အခြေအနေသီအိုရီက အနာဂတ်ရလဒ်များကို မည်မျှပင် အလေးပေးသော်လည်း၊ ယနေ့အတွက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံထားသော ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများအပေါ် ဆက်ဆံမှုသည် လက်စားချေခြင်းပုံစံဖြစ်သော ဒုက္ခပေးခြင်းပုံစံ ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ရှေ့တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများအား ရာဇဝတ်ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ပိုင်ခွင့်သည် နိုင်ငံတော်၏ တစ်ဦးတည်းဆိုင်ရာအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ ပုဂ္ဂလိကတစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူများကို ပြစ်ဒဏ်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ နိုင်ငံတော်မှ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း၏ တရားဝင်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ သီအိုရီပညာရှင်များက အောက်ပါအကြောင်းပြချက်များ ပေးအပ်ထားကြသည်။28
၁) တရားမျှတမှုမူ – ဤမူသည် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သောအခါ၊ လက်တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းသည် တရားမျှတမှုဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်သည် ရာဇဝတ်မှုနှင့် အချိုးညီပြီး ကျူးလွန်ခဲ့သော လုပ်ရပ်နှင့် လျော်ညီသင့်သည်။ ဤမူသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ သို့မဟုတ် အခြေအနေများကို မထည့်သွင်းဘဲ နိုင်ငံတော်အား ပြစ်မှုအားလုံးကို ပြစ်ဒဏ်ပေးပိုင်ခွင့်ကို ပေးအပ်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အချို့သော ပြစ်မှုများသည် ပေါ့ဆမှုကြောင့် ကျူးလွန်မိသည်လည်း ရှိနိုင်ပြီး၊ ပြစ်ဒဏ်အချိုးကျရေးအတွက် ဆုံးဖြတ်သည့်အခါ ပြစ်မှု၏ ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်ကိုသာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက တရားမျှတမှု မဖြစ်နိုင်ပေ။
၂) လူမှုရေးကာကွယ်မှုမူ – ဤသဘောတရားသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ၊ ၎င်းသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံး လက်နက်များကို လူ့အဖွဲ့အစည်းကို နောက်တစ်ဖန် ထိခိုက်နိုင်သော နေရာများမှ ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းတွင် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများကို ကြောက်ရွံ့စေသော နည်းလမ်းများဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း၊ ၎င်းတို့ကို နောက်ထပ်ပြစ်မှုကျူးလွန်ခြင်းမှ တားဆီးခြင်းနှင့် အခြားသူများအား ၎င်းတို့၏စံနမူနာနောက်သို့ လိုက်ခြင်းမှ တားမြစ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ပြည်သူလူထုလုံခြုံရေးအတွက် လူမှုရေးကာကွယ်မှုဆိုင်ရာ ဤအမြင်သည် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ရသည့် အကြောင်းရင်းများကို လေ့လာခြင်းနှင့် လူမှုရေးအဖြေများကို သတ်မှတ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အဖြေများတွင် – (က) ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်စေပြီး ပြစ်မှုကို တားဆီးသော ပြစ်ဒဏ်များ သတ်မှတ်ခြင်း၊ (ခ) ပြစ်ဒဏ်များမှ မကြောက်ရွံ့သော သို့မဟုတ် လူမှုရေးပြဿနာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော ရာဇဝတ်သားများအတွက် ပြစ်ဒဏ်များ သို့မဟုတ် ကြားဝင်ဖြေရှင်းသော ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းများကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း၊ (ဂ) ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများကို ကောင်းမွန်သော နိုင်ငံသားများအဖြစ် ပြုပြင်ပေးရန် နည်းလမ်းများ တီထွင်ခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ သို့သော်လည်း လူမှုရေးကာကွယ်မှုမူသည်လည်း ချို့ယွင်းချက်ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ပြစ်ဒဏ်သည် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်နိုင်သော ပြစ်မှုများအပေါ် မူတည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပြီးခဲ့သော ပြစ်မှုများအပေါ် အခြေခံသင့်သည်ဟူသော တရားမျှတမှုမူကို အသိအမှတ်မပြုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူမှုရေးကာကွယ်မှုမူကို လိုက်နာသောအခါ၊ ပြစ်ဒဏ်သည် သဘာဝအားဖြင့် ပြင်းထန်လာလေ့ရှိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အနာဂတ်ပြစ်မှုများကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
27 စဲမ် ဝိနိစ္ဆယကုလ။ ရာဇဝတ်ကျင့်ထုံးဥပဒေ ရှင်းလင်းချက်၊ အပိုင်း ၁။ ဘန်ကောက်: ထိုင်းကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးပုံနှိပ်တိုက်။ (၁၉၃၉)။ စာမျက်နှာ ၇-၉။
28 ယခင်အတိုင်း။ စာမျက်နှာ ၇-၉။
vietnamese
Nhập môn Luật hình sự và Thi hành luật hình sự 1-13
Người phạm tội phải nhận thức rằng nguy cơ bị trừng phạt nặng nề vượt xa lợi ích thu được từ việc phạm tội. Mặc dù hình phạt đóng vai trò răn đe, nhưng lý thuyết điều kiện cho rằng chỉ đe dọa bằng hình phạt là không đủ để ngăn chặn tội phạm trong tương lai. Do đó, hình phạt cũng phải cải tạo người phạm tội để ngăn ngừa tái phạm.27
Mặc dù lý thuyết truyền thống xem hình phạt như sự trả thù đã mất dần tính phổ biến, và lý thuyết điều kiện xem hình phạt như biện pháp phòng ngừa đã xuất hiện, dấu vết của sự trả thù vẫn còn tồn tại trong luật hình sự. Khát vọng bản năng về sự trả thù vẫn ảnh hưởng đến cách đối xử với người phạm tội và phải được xem xét trong cả việc lập pháp hình sự và thực thi pháp luật. Vì vậy, có thể nói rằng các lý thuyết luật hình sự về hình phạt vẫn có đặc điểm hỗn hợp, vừa nhìn lại quá khứ để trả đũa cho tội phạm đã xảy ra, vừa hướng tới tương lai để ngăn chặn tội phạm. Nhưng bất kể lý thuyết điều kiện nhấn mạnh đến kết quả tương lai đến đâu, cách đối xử với người phạm tội được chấp nhận rộng rãi ngày nay vẫn bao gồm việc gây khó khăn đau khổ như một hình thức trả thù.
Như đã đề cập, quyền áp dụng hình phạt đối với người phạm tội thuộc độc quyền của nhà nước; cá nhân không có quyền trừng phạt người phạm tội. Về tính chính đáng của việc nhà nước can thiệp áp dụng hình phạt, các nhà lý thuyết đã đưa ra nhiều lý do khác nhau:28
Nguyên tắc công lý: Nguyên tắc này cho rằng khi tội phạm xảy ra, việc trừng phạt người phạm tội là công bằng như một sự báo đáp. Do đó, hình phạt nên tương xứng với tội phạm và phù hợp với hành vi đã thực hiện. Nguyên tắc này quá rộng vì nó trao cho nhà nước quyền trừng phạt mọi tội phạm mà không xem xét đến tâm trạng hay hoàn cảnh của người phạm tội. Một số tội phạm có thể được thực hiện do sơ suất, và nếu chỉ xem xét hậu quả có hại của tội phạm khi quyết định hình phạt tương xứng, điều đó có thể không công bằng.
Nguyên tắc bảo vệ xã hội: Khái niệm này cho rằng khi xã hội hoặc quốc gia bị đe dọa, nó phải tự bảo vệ bằng cách loại bỏ những vũ khí nguy hiểm nhất khỏi những nơi có thể gây hại cho xã hội một lần nữa. Nó cũng liên quan đến việc trừng phạt người phạm tội theo cách tạo ra sự sợ hãi, ngăn cản họ tái phạm và ngăn người khác làm theo gương của họ. Quan điểm về bảo vệ xã hội để đảm bảo an toàn công cộng này đã dẫn đến việc nghiên cứu nguyên nhân của tội phạm và thiết lập các phản ứng xã hội khác nhau, bao gồm: (a) thiết lập hình phạt tạo ra sự sợ hãi và răn đe tội phạm, (b) áp dụng hình phạt hoặc biện pháp phòng ngừa khắc phục cho tội phạm không bị răn đe bởi hình phạt hoặc được coi là mối đe dọa cho xã hội, (c) phát triển phương pháp cải tạo người phạm tội thành công dân tốt. Tuy nhiên, nguyên tắc bảo vệ xã hội cũng có khiếm khuyết vì nó không thừa nhận nguyên tắc công lý, cho rằng hình phạt nên dựa trên tội phạm đã xảy ra, không phải tội phạm tiềm ẩn trong tương lai. Khi tuân theo nguyên tắc bảo vệ xã hội, hình phạt thường tự nhiên trở nên nghiêm khắc vì nó nhằm ngăn chặn tội phạm trong tương lai.
27 Serm Winichaikul. Giải thích Bộ luật Hình sự, Phần 1. Bangkok: Nhà xuất bản Thương mại Thái Lan. (1939). tr. 7-9.
28 Như trên. tr. 7-9.
indonesian
russian
Japanese
korean
Arab
Hindi
Filipino
Cantonese ,
Italian
French
German
Spanish
Turkish
Portuguese
Bengali
Malay
Tamil
Telugu
Hebrew
Persian
Urdu
Pashto
Swedish
Swahili
Laos
Shan
Hausa
Marathi
Gujarati
Norwegian
Danish
Uzbekistan
Kazakhstan
Polish
Greek
Armenian
Amharic
Xhosa
Hungarian
Tamazight
Kurds